امروزه دانش و اطلاعات بسیار شده، اما احساس گمگشتگی در میان ما بیشتر است. دلیل اصلی این است که بسیاری از روشهای جدید که برای شناخت انسان به کار میروند، اغلب او را تکبعدی میبینند؛ گویی تمام وجود انسان را در همین بدن و کالبد فیزیکی او خلاصه میکنند. این نگاه محدود نمیتواند به سؤالات بزرگ ما دربارهی روح، هدف زندگی و معنا پاسخ دهد. در این میان، اسلام یک نقشهی راه کامل و بینقص ارائه میدهد که دقیقاً به این دلیل که تمام ابعاد انسان را یکجا در نظر میگیرد، میتواند بهترین معیار برای شناخت حقیقت باشد.
اسلام، طرحی جامع در برابر نگاههای محدود
اسلام یک سیستم فکری و عملی است که تار و پود وجودی انسان، روح، اخلاق، جامعه و رابطهاش با جهان را به هم پیوسته میبیند. این مجموعهی تعالیم، یک بستهی کامل است که نیازی به مکمل ندارد و راه زندگی درست را نشان میدهد. در نقطهی مقابل، رویکردهای غربی گاهی تمایل دارند انسان را کوچک کنند و او را فقط در چارچوب فیزیک و شیمی تعریف نمایند؛ همین باعث میشود در مباحث عمیق روحی و معنوی حرفی برای گفتن نداشته باشند.
اما برای اینکه این نقشهی کامل بهخوبی به دست نسل جدید برسد، دو چالش اساسی در مرحلهی انتقال وجود دارد: کیفیت تدریس و شور یادگیری.
از یک سو، جذب و حفظ نخبگان دانشگاهی در تدریس این دروس یک ضرورت حیاتی است. باید کاری کنیم که تدریس این معارف آنقدر ارزشمند شود که بهترینها با اشتیاق فراوان بیایند و دانش اصیل را با عمق و شور و شوق به دانشجویان منتقل کنند. از سوی دیگر، اگر تدریس عمق لازم را نداشته باشد، متأسفانه شاهد بیانگیزگی و دلسردی دانشجویان خواهیم بود که در نهایت باعث میشود آنها این چارچوب جامع را صرفاً بهعنوان یک واحد درسی ببینند، نه یک قطبنمای زندگی.
اسلام، بهعنوان یک چارچوب جامع، تنها راهی است که میتواند از نگاههای محدود رها شده و تصویری کامل از انسان ارائه دهد. با رفع چالشهای کیفی در تدریس و برانگیختنِ مجددِ شور یادگیری در دانشجویان، این دانش بهسرعت به معیار اصلی فکری آنها تبدیل خواهد شد.