
برخی شبها و روزها آنقدر سریع میگذرند که جز حسرت چیزی بر جای نمیگذارند، اما چه شبهایی که عقربهها از جا تکان نمیخورند، گویی گوی را از حرکت گرفته باشند.
شب سقوط هلیکوپتر شهید رئیسی از آن شبهایی بود که عقربهها تاب تکان خوردن نداشتند، اما مردم ما بیتابتر از همیشه بودند.
این مردمی که من میگویم حامیان و طرفداران رئیسی نبودند، بلکه تمام ملت ایران بودند؛ گویی آن شب چیزی فراتر از سیاست دلهای مردم را به هم پیوند زده بود، چیزی به نام همدلی.
در آن شب یلدای طولانی پسر خالهام را دیدم. او معلم بود و البته خیلی اهل سیاست نبود، حتی با نظام هم میانه خوبی نداشت، اما برای رئیسی بیتاب بود.
دائم اخبار را رصد میکرد؛ آشفته بود...
او شاید سیاسی نبود، اما پدر بود و میدانست خبرها از فراق یک پدر یعنی چه.
معلم بود و باید خود را برای فردای آن لیلة العسر آماده میکرد. برای پاسخ به دغدغههای دانش آموزان یک ملت، برای پاسخ به آشفتگی آنها.
واقعاً سخت است بخواهی دغدغههای دانش آموزان را با هنر معلمی خود در حالی که خود آشفته هستی مهیا کنی.
در آن شب یک حدیث بیش از پیش خود را نمایان میکرد؛ حدیث صبر، حدیث کساء برای دلهای دردمند و مضطرب.
فضای خوابگاهمان هم از حدیث کساء لبریز شده بود و تلویزیون حرم امام رضا(ع) را نشان میداد که شلوغتر از قبل شده بود؛ گویی مردم قرار خود را در آنجا جستوجو میکردند.
آن شب آسمانها به زمین نزدیک شده بودند، کوچک و بزرگ، مرد و زن به هر بهانهای دعا و توسل را مأوایی برای حرکت عقربهها کرده بودند، دعا برای آرامش.... برای آرامش مادر بی تاب او.
ایران آن شب بغض داشت و مادر آن شب صبر و بیتابی را با هم.
زمان کمی سرعت گرفت و هنگام سحر فرا رسید.
سحر چه سِحر عجیبی دارد. خلوتگاه انسانهاست، اما آن سحر خلوت نبود، شاهد مثال آن، خوابگاه خودمان. همه دست به گوشی و به دنبال رصد اخبار از سلامتی او.
همه از هم میپرسیدند: چه شد؟ پیدا شد؟
پاسخ ها هم معمولاً این بود: امیدوارم پیدا شود.
کم کم سحر جایش را به طلوع خورشید داد.
ساعت هفت شد و شبکه شش اخبار را با صدای پر از بغض عبدالباسط شروع کرد، یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی....
سید ابراهیم رئیسی، هشتمین رئیس جمهور ایران در سالروز میلاد امام هشتم به دیدار مولای خود رفت.
آن روز بغض ایران شکست؛ چیزی فراتر از سیاسی بازیها دلهایمان را به هم پیوند زد. همه ناراحت بودند، اما همدلی و همراهی مردم مرهم بزرگی بر این داغ بود.
همه برای رئیسی عزیز آرزوی عاقبت به خیری کردند.
هر چند یک سال از شهادت او میگذرد اما گویی هنوز هم داغ او سنگینی میکند، به قول شاعر که میفرماید:
«ز دست ما در این مدت، چه جانهای نفیسی رفت
همین دیروز بود آری، خبر آمد رئیسی رفت»