
قیمت دلار در ایران، در زمان نگارش این متن، به حدود ۲۵۶ هزار تومان رسیده؛ رقمی که با توجه به سرعت افزایش نرخ ارز، ممکن است زمانی که شما این متن را میخوانید، دیگر حتی معتبر نباشد.
همزمان با این تحولات، ایران و آمریکا در حال مذاکرههای غیرمستقیم برای پایان دادن به درگیریها هستند؛ اما در کنار فشارهای نظامی و سیاسی، یک جنگ اقتصادی نیز جریان دارد.
آمریکا تلاش میکند با محدود کردن درآمدهای ارزی ایران، بهویژه از مسیر فروش نفت، فشار اقتصادی بر جمهوری اسلامی را افزایش دهد. کاهش دسترسی به منابع ارزی، در کنار تضعیف ارزش ریال، هزینه اداره کشور و ادامه جنگ را برای تهران افزایش میدهد؛ با این هدف که در نهایت، ادامه این وضعیت برای ایران از نظر اقتصادی صرفه نداشته باشد و تهران را به سمت پذیرش توافق سوق دهد.
اما در این میان، محاصره دریایی میتواند حتی از تحریم اقتصادی هم پرهزینهتر باشد؛ چرا که تحریم، در درجه اول فروش و دریافت پول نفت را دشوار میکند، اما محاصره دریایی میتواند اساساً مسیر خروج فیزیکی نفت از منطقه را مختل کند.
در چنین شرایطی، مسئله فقط پیدا کردن مشتری برای نفت و نحوه دریافت پول نیست؛ سؤال مهمتر این است که اصلاً چگونه قرار است نفت بهصورت فیزیکی از منطقه خارج شود؟ به همین دلیل، یکی از مهمترین کانالهای ورود ارز به اقتصاد ایران، همزمان از دو جهت تحت فشار قرار گرفته است: هم فروش و هم انتقال فیزیکی نفت.
در چنین شرایطی، شاید بتوان وضعیت فعلی را «نه جنگ، نه صلح» نامید؛ وضعیتی که میتواند از هر دو گزینه جنگ تمامعیار یا توافق مشخص، فرسایشیتر باشد.
در وضعیت کنونی، نه توافقی وجود دارد که حتی بخشی از مزایای اقتصادی را برای ایران به همراه داشته باشد، و نه جنگی در جریان است که امکان اعمال فشار نظامی گسترده بر طرف مقابل را فراهم کند.
مسئله اصلی اینجاست: این وضعیت فرسایشی نمیتواند برای مدت طولانی ادامه پیدا کند.
چه مسیر آینده به سمت جنگ برود و چه به سمت توافق، تغییر از وضعیت فعلی میتواند برای ایران روشنتر و قابل پیشبینیتر باشد. آنچه بیش از همه به اقتصاد فشار میآورد، همین بلاتکلیفی است؛ وضعیتی که در آن نه صلح اقتصادی شکل گرفته و نه جنگ به نقطه تعیینکنندهای رسیده است.
منبع:برنامه ی نیک اطلس(یوتیوب)