شعر «سوگ»

دوره‌گردی بودم،
که با دشمنان صلح و سازش،
عاشقانه می‌جنگید.
یاس پامچالی بودم،
که با تیغی از امید و آرمان،
ذبح شده است.
درویشی بودم،
که هفت اقلیم خاک را گشت،
تا سنبل بچیند.
اکنون بازیگری هستم،
در زمانه‌ی بت‌واره‌های بازی‌گردان،
غنوده در متروک‌ترین کنج تاریخ:
عصر فریادهای خاموش و محتقن،
عصر دود و تردستی گاز خردل،
عصر تمنای آب و آلونک و مرگ.
این عصر من است،
مرا دوره کن! این بزنگاه من است!
شرار سرخ خیابان‌های آتش‌گرفته،
مخمور بوی تند اجساد نیمه‌سوخته،
چهره‌ی رنگ‌باخته‌ی زنی در غزنه،
من اشک چشم غزه هستم.
من زنی مسلمان در شبستان فحشا،
من رأس‌العین هستم.
چشم‌اندازی از مسجدهای ویران،
جوانه‌ای بی‌زوار، در زندان‌های تاریک،
زائر زمین‌های سرشار از لاشه‌ی عشاق،
من مرگ هستم.
من اسلحه، من خشاب، من فشنگ هستم.
من خون سرخ برده‌ای شورشی هستم.
گدای صلح و جیغ خدایان مطرود،
بوسه‌ای بر پیکر درختان گندم‌گون،
کوفته بر نقاره‌های نیمه‌جان عصیان،
من پیکر آبداده‌ی آلان کردی،
من بینی بریده‌ی بی‌بی عایشه،
من خون جاری بر چهره‌ی ندا،
من وحشت دخترک ویتنامی هستم.
جامه‌ی صدرنگ جهان خونین است،
از بارانی بترس ای خوک،
که من هستم...

«امیر عزتی»