بر دالانهای چارسوق هرات،
قدم میگذارم.
از پنجرههای روشن، خبرهای تاریک،
شنیدهام...
تا با خون کودکان آزرده،
تعمیدم کنند.
*
چین چشمانم را که همگذارم،
خواهم مرد.
بزودی خواهم مرد،
و من نخواهم دانست،
که چه کسی بودهام...
*
آنجا در مغاک خاک،
تصنیفی میخوانم،
تا رؤیاهایم را، در همسایگیام،
خواب کنم:
بلکه یک روز، با بذر گیاهی،
بیامیزند...
*
در میان مزارع گلمحمدی،
اشک ریختهام،
با پیرمردان دستارپوش یمنی،
رقصیدهام.
باروهای بازمانده را از نظر،
گذراندهام،
گویی پیش از من،
هزاران مسافر،
در آنها،
مردهاند و مردهاند...
*
چین چشمانم را که همگذارم،
خواهم مرد.
بزودی خواهم مرد،
و من نخواهم دانست،
که چه باید میکردم...
*
کاش بخشیان هر کجا را،
به حلب میآوردم،
تا در مخروبههای ارگ،
دوتارنوازی کنند،
و من در آن انبوه،
ترانهی وداع بخوانم.
*
از سرمای دی، به کپرهای
دشتیاری میگریزم.
معشوق را عریانتر از بیابانهای
قطبی مییابم،
و بر طاق جهان، خشتی از
آسایش میچینم.
*
چین چشمانم را که همگذارم،
خواهم مرد...
«بادهای همواره» را خبر کنید:
بزودی مسافری خواهد مرد،
آنکه هماره میرفت و اکنون،
کمی دیر رسیدهاست...