میخواهد در همین خیابان خودسوزی کند؛
در میان اتومبیلهای آهنین،
و درختان زیبایی که خیابان را،
محاصره کردهاند.
این صدای مردی از جان بریده است،
که اتاقاش را به وقت قیلولهی نیمروزی،
غرق در شعاع انفجارهای انتحاری میخواهد؛
که حتی به ماندن غباری از خود هم،
رضایت نمیدهد.
این صدای مردیست که میخواهد،
پنج نقطه از شش شهر کشورهای هفتگانه را،
به رقاصخانهی آتشبازها تبدیل کند؛
تا از تف سوزان تابشهای بیامان،
بریان شود.
چهرهی مغموم این مرد را،
به نقشی از لبخند بیارا،
تو!
و تنها تو میتوانی،
اگر شعری از گازوئیل نثارش کنی؛
چهره به چهره، چشم در چشم،
با صدای بریده و،
نگاه آذرینت...
«امیر عزتی»