نگاهم به تابلوی سر در ساختمان که افتاد، انگار تمام خاطرات کودکیم در ذهنم جان گرفت. بالای پلاک ۷۰ با خط طلایی درشت نوشته شده: ساختمان خورشید" و برای من که تمام روزهای مهمانی در خانه آقاجان را به پریدن از روی دیوار کوتاه باغ و بالا رفتن از درختها میگذراندم، تماشای این حجم از آجر و آهن و شیشه مثل گیرکردن زیر آوار بود، طوری که نفسم بالا نمیامد.به تعداد طبقات که نگاه میکردم یاد کشیک دادن هایمان برای چاقاله دزدی میافتادم. یاد روزی که بیبی هاجر بالای درخت پیدایمان کرد و موقع فرار، شاخه ی زیر پایم شکست و از بالای درخت پرت شدم روی علف های کف باغ! یادم هست که چطور خودم را به مردن زده بودم که بیبی هاجر دلش به رحم بیاید و به خانواده گلایه ام را نکند.هنوز هم به یاد دارم که چطور با صدای لرزان صدایم میزد و میگفت: ننه دردت به جونم...و من تا زمانیکه از لابلای مژه هایم اشکهای پیرزن را ندیدم، از حالت کُمای مصلحتی خارج نشدم!
توی شیشه ی رفلکس در ورودی که نگاه میکنم زنی را میبینم که کودکی و نوجوانیاش را گم کرده، آدمی که ریشه هایش را همراه با ریشهی درختهای باغ خشک کرده اند و حالا دیگر در هیچ آب و هوایی، جوانه نمیزند و گل نمیدهد. صدای بیبی هاجر در ذهنم تداعی میشود همان موقع که بعد از افتادن از روی درخت،چشمهام را باز کردم و گفتم: من دزد نیستم بیبی، من نوهی اوس مهدی هستم، اومده بودم گربه رو از روی درخت پیش کنم...و بی بی گرهی پیش بند جلوی دامنش را باز کرده بود و چاقاله های نوبرانه را ریخته بود توی پرِ شالم و گفته بود: نوش جونت ننه! نوش جون!
و آن روز آخرین باری بود که بی اجازه به باغ بی بی میرفتم. نمیدانم بیبی هم این ساختمان عریض و طویل را دیده؟ کسی از او رخصت طلبیده تا آن درختهای قطور و آن خانه ی کاهگلی را ویران کند
من دلم کودکی میخواهد، همین حالا!
دلم درختهای چاقاله پشت دیوار دیوار و لانه ی کبوتر های لای شاخهی درختان باغ را میخواهد!
دلم آقاجان را میخواهد با کلاه عرق چین و دستمال یزدی و آن لبخند دائمی!
من دلم کودکی میخواهد! خودِ کوچک پر هیاهویم را میخواهم که گم بشود در کوچه باغ پشت خانه و دیگر پیدا نشوم!
گم بشوم ...دلم یک گم شدن پیدا نشدنی میخواهد
مریم سادات طباطبایی