سلام
بقیه را نمی دانم ولی خودم در این روز های کرونایی اصلا حال و روز خوشی ندارم و دنیا برایم پوچ و توخالی شده . کلی مشکلات کوچک و بزرگ پشت سر گذاشتم و کلی هم پیش رو دارم .

در ابتدا میخواهم از اتفاقاتی که در کلاس های انلاین برایم رخ داد صحبت کنم . من یک دانش آموز عادی با یک خانواده عادی هستم که در یک شهر کوچک زندگی کرده و زیاد اهل معاشرت نیستم . تا قبل از اینکه کلاس ها آنلاین شوند من شیطنت های زیادی میکردم و معلم ها و دوستانم را خیلی اذیت میکردم ، هرچند این تعطیلی ها چیزی از شیطنت های من کم نکرد ، با همه ی این بازیگوشی ها غم های بسیار بزرگ و زخم های زیادی دارم و با این کار ها کمی آنها را تسکین میدهم . در روز های اول کلاس های انلاین بیشترین فعالیت من زدن حضور و در آخر گفتن (خانم خسته نباشید ) بود و وسط های کلاس هم خواب . من با یک گوشی سامسونگ قدیمی وارد این کلاس ها شدم (خانواده من طرفدار پروپاقرص سامسونگ هستند ) که کارم را خیلی سخت کرده. گاهی وقت ها دلم میخواهد آن را به دیوار بکوبم تا خورد شود . اولین بار تصادفی من با برنامه ویرگول آشنا شدم و وقتی این تصویر را دیدم ?

چشم هایم از خوشحالی برق زدند و با خودم گفتم ( ایول اینم برگه برنده من ) ولی من به جز این پست که برای مسابقه هست پست های دیگری هم نوشتم که میتوانید آنها را بخوانید . من مجبور هستم که در کلاس های انلاین از هدفون استفاده کنم که سیم های بلند این هدفون واقعا من را دست پاچه میکند ، ای کاش از همان اول تمام هدفون ها را بدون سیم میکردند چون مادرم اجازه نمیدهد که از هدفون مدل جدید بخرم . من از وقتی برنامه شاد را نصب کردم موبایلم تند تند هنگ میکند و من مجبورم روزی ده بار آن را خاموش ، روشن بکنم . خلاصه زندگی بدون ارتباط با انسان های دیگر بسیار سخت است ، مخصوصا کسانی که تدریس میکنند یا مثل من دانش آموز و دانشجو هستند .
در این روز های سخت قرنطینه که مجبوریم 24 ساعته در خانه بمانیم مادر ها خیلی عصبی شدند و مادر من اصلا من را درک نمیکند و اعصابم را کلی خورد میکند . من فقط گاهی وقت ها برای خرید لوازم ضروری و یا تعمیر کردن موبایلم از خانه بیرون میروم ، در بازار نزدیک خانه ما یک موبایل فروشی است که همیشه موبایل من را او تعمیر میکند و چون آشنا هست پولی از ما نمیگیرد و من هربار که گوشی ام را پیش او میبرم
کلی خجالت میکشم . همانطور که گفتم شهری که من در آن زندگی میکنم بسیار کوچک است و محدودیت های کرونایی ،زیاد آن را شامل نمیشود ، بعضی از مردم هنوز این ویروس را جدی نگرفتند و بدون ماسک بیرون میروند .

دوری از عزیزان آن هم در این روز های سخت که عزیزانمان بیشتر از همیشه به ما احتیاج دارند بسیار سخت و طاقت فرسا ست . من حتی نمیتوانم به دوستان صمیمی ام سر بزنم ولی گه گاهی با آنها چت میکنم . بخاطر محدودیت های کرونایی عروسی بسیاری از فامیل های من به تاخیر افتاد و برخی هم بدون گرفتن مراسم عروسی ازدواج کردند ، هرچند این شرایط برای بعضی ها مهم نیست و همچنان کسانی هستند که مراسم ها و جشن های بزرگ برگزار میکنند ، ولی در نهایت این لباس مشکی هست که برایشان باقی میماند و غم و اندوه سرتاسر خودشان را فرا میگیرد . بگذریم ، من در پایه تحصیلی قرار دارم که نیاز است با لبتاب و کامپیوتر هم کار کنم برای همین از لبتاب دختر خاله ام استفاده میکنم ، مثلا کارهایی مثل ساختن کلیپ و ویدیو ، من خیلی دوست داشتم که خودم این لوازم را داشتم برای همین تصمیم گرفتم تا تمام تمرکز ام را روی درس هایم بگذارم . امیدوارم حتی اگر از این مسابقه هم گوشی نبردم بتوانم از جای دیگری یک گوشی خوب تهیه کرده و پیشرفت کنم . اما کلاس های انلاین برای من خوبی هایی هم داشته چون که توانستم چیز های بیشتری در اینترنت را یاد بگیرم ?

در حال حاضر بزرگترین آرزویم این است که تا موقعی که من به دانشگاه میروم کرونا ویروس از بین برود و من بتوانم وارد دانشگاه تهران بشوم (البته نه از گوشی ?) و به آرزو های بزرگم دست پیدا کنم . من برای نوشتن این پست زمان زیادی را صرف کردم با اینکه امتحان داشتم ( ولی نمیدونم چرا زمان خوندن رو کم میزنه ?) و امیدوارم که خوشتآن امده باشد .

گاهی وقت ها حرف هایی در سینه آدم میماند که نمیتوانیم آن ها را به زبان بیاوریم و این برنامه یا هر برنامه دیگری که اینگونه باشد به شما اجازه میدهد که حرف های دلتان را بدون ترس بنویسید و یا روزهای خوش و بدتان را مرور کنید ، مخصوصا در این ایام کرونایی که غصه و اندوه در دلمان مانده و کسی اطرافمان نیست که به زبان بیاوریم و خودمان را آرام کنیم . اگر این پست را دوست داشتید لایک کنید و در کامنت ها بنویسید که پست ام خوب بود یا نه ؟؟
تقدیم به تمام هم وطنان عزیزم ????