ویرگول
ورودثبت نام
Aysan Mahmoodi
Aysan Mahmoodi
Aysan Mahmoodi
Aysan Mahmoodi
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

زندگی با موبایل در این روز ها

بنام خدا

در این روز های جدید که ابرهای سیاه جلوی خورشید را گرفتند و انسان از لطف و محبت الهی محروم شده زندگی کردن با آرامش بسیار سخت شده . انگار خداوند از کارهای بشر خسته شده و صبر اش سر آمده ، به آسمان گفته نفس بکش ، به پرندگان گفته آزادانه پرواز کن ، به گیاهان گفته رشد کن و بزرگ شو دیگر انسان هایی که من آفریده بودم به شماها آسیب نمی زنند .

آزادی حق همه موجودات زنده است
آزادی حق همه موجودات زنده است

انگار کم کم دنیا دارد به آخر میرسد ، انگار دوران زورگویی به پایان میرسد ، انگار نوبت ضعیف ها است که آزادانه زندگی کنند . وضعیت بشر در این روز های تلخ چنگی به دل نمیزند، همان انسان هایی که تا دیروز با غرور راه میرفتند در حال حاضر روی تخت بیمارستان با مرگ دست و پنجه نرم میکنند . ولی در این میان انسان های پاک و بی گناه هم گرفتار شدند همان پرستار هایی که یک سال تمام خدمت کردند و از خانه و زندگی یشان دست کشیدند و به مردم خدمت کردند .

کارشمااز اول سخت بود ولی ما بی خبر بودیم
کارشمااز اول سخت بود ولی ما بی خبر بودیم

این ها حاضر شدند از پشت شیشه تلفن همراه همسر و فرزندانشان را ببینند تا ما در آرامش باشیم . مایی که حاضر نیستیم یک ماسک را تحمل کنیم تا کار آنها راحت شود . در آن لحظه آنها آرزو میکنند که ای کاش موبایل شان انقدر پیشرفته بود که بتوانند بوی عزیزان شان را استشمام کنند .

از پرستار ها که بگذریم به دومین قهرمان های این جنگ جهانی یعنی معلم ها میرسیم .معلم هایی که تا دیروز در آرامش بودند حال مجبورند سختی های غیر قابل توصیفی را تحمل کنند . به نظر شما کنترل کردن بچه های امروزی از تلفن همراه کار آسانی است ؟ به هر حال او مجبور است ادامه بدهد . کلاس آنلاین مانند بچه ای است که از یک انسان کثیف داری نه میتوانی آن را سقط کنی و نه میتوانی نگه اش داری . دانش آموزان میگوید نت ضعیف است یا صدا ندارم یا تصویر ندارم ، آیا او راست میگوید یا همه این ها بهانه گیری است ؟ معلم بیچاره که بخاطر این کلاس ها فرصت پختن غذا برای فرزند و همسرش را ندارد

قلب انسان های زحمت کش پاک است
قلب انسان های زحمت کش پاک است

و اما به وضعیت خودم که میرسم متوجه میشم که از همه بدحال تر ام . دانش آموزی دبیرستانی با وضع مالی نه چندان خوب. نمیخاهم بگویم که از همه بدبخت تر ام ولی از همه خوشبخت تر هم نیستم . تنها دلخوشی ام دوستانی است که در مدرسه دارم و گه گاهی با آنها از طریق تلگرام صحبت میکنم . چند روز پیش برای امتحانات به مدرسه رفتم و باهم کلی حرف زدیم و عکس یادگاری انداختیم

من و دوستان صمیمی ام
من و دوستان صمیمی ام

از آن روز هزار بار این عکس هارا مرور کرده و یاد خاطراتی که قبل از کرونا باهم داشتیم فکر کردم ، کاش میشد برگردیم به آن روز ها و بدون واهمه یکدیگر را در آغوش بگیریم ولی افسوس که موبایل ها توانایی فراهم کردن این شرایط راندارند. کاش میشد بدون ترس سرفه کنیم و مردم از ما فرار نمیکردند ، کاش میشد دوباره شب یلدا را دور هم جمع میشدیم و بگو بخند میکردیم و تخمه میشکستیم و موزیک گوش میدادیم و سپس پدربزرگ می نشست و برایمان فال حافظ میگرفت ولی فکر میکنم این ها جزء خاطره ها شدند ، رفتن به مراسم عروسی و تولد گرفتن ، فکر میکنید آیا دوباره این اتفاق ها تکرار شوند ؟ البته که تکرار میشوند بالاخره روزی کرونا هم لای دفتر خاطرات میماند و وقتی نوه هایمان دست درازی کردند به آن دوران برمیخورند و ما هم با شوق مینشینیم و برایش تعریف میکنیم ?.

راستی دیشب شب یلدا بود چه احساسی داشتید؟ من که احساس میکردم یک سنگ بیست تنی را روی سینه ام گذاشتن ، حس خیلی بدی داشتم که بعد از این همه یلدایی که در کنار عزیزانم داشتم امشب تنهام و حتی اینترنت درست و حسابی ندارم که صورت قشنگ شان را ببینم و محکم موبایل را بغل کنم و ببوسم .

افسوس که حرف های زیادی در دلم دارم که انقدر دل شکننده اند که راضی نیستم با مادرم در میان بگذارم و او را دل آزرده کنم ، تنها جایی که توانستم بخش کوچکی از حرف های دلم را بگویم اینجا بود و خیلی دوست داشتم بیشتر بگویم ولی افسوس که دستانم خسته ، ذهنم پر مشغله و چشمانم در تاریکی و تاری اند .

به امید این روز تحمل کنیم
به امید این روز تحمل کنیم

تقدیم به تمام هم وطنان عزیزم ??




۴
۲
Aysan Mahmoodi
Aysan Mahmoodi
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید