? آن معشوق ما را به سوی خانه فرا می‌خواند
ما به دنبال نوعی بقا و ماندگاری می‌گردیم، چیزی که به آن بیاویزیم یک شخص، یک احساس، یک فلسفه، یک حالت، یک داستان و حتی یک هویت معنوی. اما تجربه نشان داده است که هر چیزی که به آن چنگ می‌زنیم، سر انجام از میان انگشتانمان سُر خواهد خورد، حتی تلاشمان برای چنگ نزدن به چیزی! تا جایی که بفهمیم که «ناپایداری» در واقع یک دوست عزیز است و «شکنندگی» به زندگی زیبایی می‌بخشد...،
و این روزهای به ظاهر عادیِ زندگی، با بیدار شدن‌ها و نفس کشیدن‌هایش با شادی‌ها و غم‌هایش در واقع دوست عزیزی است که همیشه به دنبالش بوده‌ایم، آن معشوق (خدا) به هر طریقی ما را به سوی خانه فرا می‌خواند و این زندگی «معمولی» در واقع دعوتِ مبتکرانهٔ اوست. شما در رحمت و زیبایی زندانی هستید دوست من، و هیچ کلیدی برای این زندان ساخته نشده است !
?♀?
