
و من روزهنگام میان دلمشغولیهایم، لابهلای روزمرگیهایم و در بین همهی آنچه بود و نبودش ذرهای هوای دلم را عوض نمیکند؛ همهی آنچه اخبار داغ جهان است و معرکهی به رخ کشیدن منیتها؛ تو را هزاران بار گم میکنم!
و شبهنگام وقتی زمین دوباره آرامش را به آغوش میکشد؛ آن زمان که سرخط خبرها به سردی مینشیند و زمینیان خسته از معرکه در سکوت شب به بسترهاشان میخزند و تاریکی همهی منیتها را میبلعد! تو را میان غصههایم، لابهلای دلتنگیهایم، از پس همهی خطاهایم و در شلوغی فکر طوفانزدهام هزاران هزار بار میجویم!
و من مثل همیشه گیجبازی در میآورم. تو نزدیکتر از آنی که جستن بخواهی؛ دمدستتر از آن که بخواهم کاغذباطلههای ذهنم را ورق ورق کنم! تو همین جایی؛ پشت پلکهایم، که باز میشوند و زیر آن قطره اشکی که گوشهی چشمم را به مقصد گونههایم ترک میکند! آری تو همینقدر زود میآیی؛ به قدر یک چشم برهم زدن، به اندازهی یک خواستن که از قلبم میگذرد، شاید هم زودتر! نه، به گمانم تو اول میآیی، بعد دل میخواهد و اشک روان میشود! آری من همیشه گیجبازی در میآورم؛ اصلاً تو همیشه اول میآیی! آری تو!