باز کلمات از چنگالم میگریزند و احساس در حصاری از ناگفتنیها محصور میشود؛ وقتی که مغز از فشار واژگان ترکیده است و کلامِ لگام پاره کرده مِهتری میطلبد برای رام شدن؛ کوتاه سخن، آنجا که عشق نقطه آغاز میشود و همان جا که حرف از دل به میان میآید؛آشفتگی سهم واژه ها میشود و پریشانی حال دل!!
میان واژنامهها دنبال واژهای میگردم که سه حرف دارد و دنیایی معنا اگر چه در سه کلام خلاصه میشود؛《به شدت دوست داشتن》
و جوانه میزند گاهی در تلاقی دو نگاه، گاهی میان کشمکشی نه چندان دوستانه، گاهی از پشت کنایهای تند و تیز وحتی از پس لَفاظیای رندانه!
گاهی به سرعت برق هستیت را لبریز میکند وگاه چون پیچکی آرام بر وجودت میخزد آنچنان آهسته ونرم که گویی خون است بر رگهایت!
میآید و آمدنش دریچهایست رو به احساساتی گاه شیرین وگاه گَزنده و تلخ،رنجی از پی فراق و شوری هنگامهی وصال! گویی دنیایی تازه را تجربه میکنی و یا نه،انگار تازه چشم گشودهای!
و این است روایت عشق وقتی هنوز در مکتب عاشقی خطی ننگاشتهای و مسئلهای نیاموختهای.
لبریز که شدی عطشان میشوی جُره جره مینوشی و سیراب نمیشوی تازه میفهمی سرچشمهی این حس ناب جای دیگری باید باشد جایی خیلی دور خیلی نزدیک!میگردی و حیران میشوی سرگشته و تنگدل! دنیا برایت تیره میشود وتار!!
چون کوری عصا گمکرده در تاریکی محض بر هر آنچه میرسد چنگ میزنی خسته که شدی دلشکسته که شدی؛از پا افتاده و درمانده با همهی وجودت نیستی را در آغوش میکشی؛ناگهان در جلای نوری عظیم غوطه ور میشوی و آرامشی مثالزدنی را تجربه میکنی از درونت نجوایی میشنوی خوب که گوش میدهی از درونت،از لابه لای تکههای قلب شکستهات صدایی میآید :
"ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ"
بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را
و این است آغاز یک راه پُر بَلا
و این است عشق...
و این است عشق...