«فکرم که درگیر میشود، بیخواب میشوم یا لااقل کمخواب. دلم میخواهد حرف بزنم یا اینکه بنویسم؛ و صدالبته نوشتن را بیشتر دوست میدارم. نوشتن برایم فرصتِ گزیدهگویی میآفریند؛ دلم میخواهد زیبا سخن بگویم و این نگارشِ کلمات است که — چون ابزارِ دستِ هنرمندان وقتِ هنرآفرینی، مجالِ ساختن و پرداختن به کلام را به آدمی میدهد — درست شبیه بوم و رنگ و مداد و صفحهی نقاشی است، هنگامی که هنرمندِ نقاش، نقشی را روی صفحهای بیروح، جانی دوباره میبخشد؛ یا شبیه آن وقتی که مغار، ابزارِ دستِ منبتکار میشود تا از دلِ چوبی خشک و مرده، هنری زنده و دلنواز بیافریند.
برای من، نوشتن تسکینِ درد است؛ شبیه آن قرصِ مسکنی که این روزها در خانهی همهی آدمها، دستکم یک نمونهاش وجود دارد؛ از آنهایی که موقع سردرد، از همهچیز بیشتر دوستشان دارم. شباهتِ دیگرِ نوشتن با قرصِ مسکن هنگام سردرد، پرت شدن به خلوت است؛ برای اینکه بتوانم بنویسم، باید خلوتی پیدا کنم، به دور از همهی شلوغیها؛ درست شبیه همان وقتهایی که برای تسکین سردردهام، باید قرصِ مسکنم را بخورم و در گوشهای دور از صداها آرام بگیرم.
جالب است که برای هنرآفرینی هم باید نقطهای دنج را برگزید و به نوعی در تنهایی و سکوت بود؛ و از دلِ رنج و درد و خشکی و مرگ، حسِ بودن و نشاط و زندگی آفرید. نمیدانم در این سکوت و تنهایی، دیگر چه رازهایی نهفته است…»