گاهی آدم دلش میخواهد حرف بزند، درددل کند گله کند، شِکوه و شکایت کند. گاهی آدم دلش میخواهد یک دل سیر اشک بریزد. از ته دلش فریاد بزند، هوار کند؛گاهی آدم اینقدر دلش پر است که با هیچکدام از اینها هم خالی نمیشود. اما امان از همهی ملاحظات لعنتی! امان از شرم،امان از مصلحت،امان از عشق...
دنیا گاهی برای دوست داشتنها بهای گزافی میگیرد؛ برای دلنازکیها،برای دلبستگیها و برای دلرحمیهایت بهایی به سنگینی برهم زدن آرامشت میطلبد!
میان همهی شلوغ پلوغیها گاهی دلت کسی را میخواهد کسی که حرفت را بشنود، بسیار هم بشنود کسی که رنجت را، دردت را به همان اندازهای که میسوزاندت ادراک کند.
کسی که قصهی غصههایت را درست شبیه خودت روایت کند، درست شبیه آنچه تو میگویی...
میان همهی آدمهای خوب زندگیت اما هیچکدام را شبیه آنچه در رویاهایت ترسیم کردهای پیدا نمیکنی. هیچکس به اندازهی تصورت وسیع نیست؛عمیق نیست تا تو در دریای وجودش غوطهور شوی کسی که به پهنای غمت و به عمق اندوهت ظرفی برای درددلهایت شود.
آدمها هرچند خوب و مهربان، هرچقدر دلسوز و بامرام هم که باشند، یک جایی کم میآورند؛خسته میشوند! گاهی میان درددلهایت چرتشان میگیرد؛ درست در لحظهی اوج غم همانجایی که جانِ وجودت میسوزد بیآنکه بخواهند خوابشان میبرد.
بعضیها حتی حوصلهشان نمیآید دستنوشتهای را که با همهی عشقت برایشان نوشتهای تا خط آخرش بخوانند.
بعضیها هم که آنقدر برای خودشان دلمشغولیهای کوچک و بزرگ ساختهاند که اصلا حواسشان نیست عزیزی در کنارشان رنجی را به دوش میکشد.
و همهی اینها گاهی تو هستی خودِ خودِ تو...
تویی که حوصلهات آمده این چند سطر را بخوانی، تویی که خط خطِ این نوشته، روایت لجبازیت با روزگار است. تویی که دلیل همهی بیحوصلگیت، دلیل همهی گوشهگیریت را در این کلمات یافتی آری خود تو...
من اما آن محبوب گمشده را سالهای بسیاریست که میشناسم. آن یکه رفیق بامرام که نه چرتش میگیرد و نه خوابش میبرد، همان که دل بزرگش به وسعت آسمانها و زمین است. همان که میداند در پس پردهی شرمت چه پنهان است و کدام دلواپسی و نگرانی جانت را آزردهست و خاطرت راخراشیده...
هم میشنود و هم میداند هم به قدر مصلحت و خیر اسباب زدودن اندوهت را در دستان پرتوانش خواهی دید...
فقط کمی صبور باش...
ورق بزن کتاب نور را...
بخوان به نام سراسرمهربانش آنجا را که میگوید:
الله لا اله الا هوالحی القیوم....