گاهی دلگیر که میشوم عادتهایم را یکی یکی مرور میکنم؛عادت به عینکم که روزهای اول به اندازهی کوهی بر گُردهی بینیام سنگینی میکرد و به وسعت دریا منظر نگاهم را مخدوش کرده بود؛عادت به دلهرههای نفسگیری که از شنیدن صدای نابهنگام زنگ تلفن جانم را چنگ میزند؛عادت به دلبستگیهای عمیقی که اجبار زندگی زخمِ دلکندنهایش را هر بار برایم تازهتر میکند؛عادت به پیچیش سرگیجهآور عمر آنجا که سرخوشیِ کودکانهات را در دنیای مرموز جوانی منحل میکند و با ظرفی از پختگی سَر میکشد؛به روزمرگیها،به دردها،گاهی حتی به بی مهریها هم عادت میکنم!
عادتها همیشه یاورم بودهاند؛درسختی حوادث،سنگینی اندوه،فشار دلتنگیها و ملال مرارتها!
میان این همه،اما عادت به بعضی پدیدهها برایم سخت است وناممکن! آنجا که کدورت دود طراوت چهرهی نوجوانی را به یغما میبرد وقتی که افعی سیگار از میان انگشت سبابه وشست کف دستش را میگزد به آن امید که قباحتش را از دیدگان همه پنهان کند . نه عادت نمیکنم و هربار غصه بر دلم چنبره میزند و خورهی فکر مغزم را سوراخ میکند . در دلم عزایی بر پا میشود برای آن طراوتی که ذره ذره به تاراج میرود؛برای گذرگاههای شومی که به انتظار رهروان این مسیر دهان گشودهاند وچنگال تیز کردهاند.
به یکباره ترس همه قلبم را تسخیر میکند ترس از چهرهی مغموم اعتیاد،نگاه معصوم کودکی که تیر التماسش فکر مسموم پدر را نشانه رفته و هزاران درد دیگری که عایدیِ دود است؛ از نَشئجات گرفته تا سیگار وقلیان،از مَنگی بَنگ تا خشونت صدایی که در اولین پک سیگار میشنوی!
نه عادت نمیکنم به هر چیزی که نگاهی را غمزده کند به هر چیزی که زندگیی را تباه کند به هر آنچه که قُبحی را بشکند و زشتیی را عادی کند و عادتی زشت را عایدیِ جماعت!!!
به خدا پناه میبرم از شرّ همهی عادتهای بد و خدا را به شکرانهی همهی عادتهای خوب بار دیگر عاشقانه سجده میکنم!!!