ترس…
گاهی بیآنکه بخواهم مسافرِ معناها میشوم؛ در اقیانوسِ واژهها غرق میشوم و سرگردان دستوپا میزنم. برای نجات، به ریسمانِ جملهها چنگ میزنم و به لنگرگاهِ تجربهها پناهنده میشوم.
ترس برایم واژهایست به وسعتِ لحظاتی از عمر که نفسهای بریدهبریدهام راهِ گلویم را گم کرده بودند؛ زمانهایی که رنگِ رخسارهام گلگون بود و گویی به آتشی سوزان از درون میسوختم. گاه حتی هنگامهای بود که به انتظار مینشستم و هزاران اندیشهی تلخ را از خاطر میگذراندم.
حالا، در این مجال، ترس برایم همهی آنچه بوده، هست و نیست… ترسم را از همهی آنچه در گذشته داشتهام دارم؛ ترس از قدرتی که میتواند هستیام را بکوبد و درهم بشکند؛ ترس از همهی داشتههای عزیزی که روزی ممکن است از دستشان بدهم؛ ترس از اندوهی که گمان میکنم تابِ پذیرفتنش را نداشته باشم؛ و…
اما این روزها، مهمترین ترسم از خودم است.
از اینکه برای حضور در عرصهی بزرگِ نمایشِ زندگی، نقابی بر چهره بزنم که هیچ شباهتی به من ندارد. من برای بودن، محتاجِ “من بودن” هستم. میترسم چهرهی واقعیام، پشتِ این نقابهای سردِ سنگی، به جمود برسد؛ ذرهذره ترک بردارد و ناگهان، تمامِ بودنم به گردِ نبودی بدل شود.
ترسم را میانِ جملهها بقچه میکنم؛ به صندوقچهی دلنوشتههایم میسپارم و لحظهای میانِ دستوپا زدن در عمقِ واژهها، سر بیرون میکنم و زندگیام را نفس میکشم. اگرچه ترس از جمود و گردِ نابودی، همیشه همراهم میماند…