نمی‌دانم زندگی شبیه سفر است یا سفر شبیه زندگی!
آغاز است و مسیر و مقصد؛ راه است و راهبر و بی‌راهه!
گاهی میان راه خسته می‌شوی و درمانده؛ گاه لبخندهایت قهقهه می‌شوند و گاه دردت، سکوت!
دل به رفتن می‌دهی، گرچه نمی‌دانی چه پیش خواهد آمد. تمام همتت را به کار می‌گیری، اما گاه نمی‌شود آنچه انتظارش را داری. برای لذت‌ها نقشه چیده‌ای، اما رنج‌ها مهمان ناخوانده‌ات می‌شوند. گاهی آنجا که خیال کرده بودی سختیِ راه است، آن‌چنان آسوده گذر می‌کنی که تلخیِ خیالش به خلسه‌ی خاطره بدل می‌شود؛ و گاه آسودگیِ خاطرت از گذرِ خطری دور از ذهن، فرسوده می‌شود!
آری، مسیر است و مقصد است و همراهِ راه!
همراه می‌شوی؛ همگام می‌شوی؛ اما اگر مقصد یکی نباشد، میانه‌ی راه مسیرت را عوض می‌کنی؛ راه خود را پیش می‌گیری و همراه دیگری می‌شوی!
گاهی مسیر اغواگری می‌کند و بی‌راهه دامن‌گیرت می‌شود. سردرگمی کلافه‌ات می‌کند و گیجی امانت را می‌بُرد. خدا نیاورد آن روزی را که نشانی را از نابلدی بپرسی و نادانی راهنمایی‌ات کند…
اما زمان در گذر است؛ نه زمین گردش به دور خورشید را فراموش می‌کند، نه ماه از چرخش به دور زمین دست برمی‌دارد و نه حتی زمین در مدار خودش لحظه‌ای درنگ می‌کند!
و سرانجام، مقصد؛ همان که آغوش باز کرده است تا دمی بیاسایی و بار دیگر آنچه را از سر گذرانده‌ای، نظاره‌گر باشی. و این پایان راه نیست؛ آغاز دوباره‌ای است تا کوله‌بارت را برداری و بازگردی به همان‌جایی که از آن آمده‌ای؛ و این تکان‌دهنده‌ترین شباهتِ زندگی به سفر است!
