بزرگترین درد بشر شاید زندگی میان تضادها باشد.آنجایی که منطقت یک چیز میگوید و سفت و سخت روی حرفش ایستاده؛دلت اما چیز دیگری میخواهد و از این خواستن،سخت رنجور است.حالا تو ماندهای و پافشاری منطقت در یکسو،سوی دیگر اما دلت است که نمیتوانی به او هم نه بگویی! رنج فرسایندهی بشر همینجاست.آدمی دوشادوش همین رنج به دنیا میآید.عشقی کِشنده و کُشنده برای مادر شدن همراه با دردی رمنده و فرساینده از همان شروع و در مسیر مادر بودن.و تو از دل همین کشاکش رمزآلود به دنیا میآیی؛هم شیرینی عشق را به کمال برای مادرت ترجمه میکنی،هم تلخی فرسودگی گذر عمر و جوانی در راه مادر بودن را تفسیر.
اندوه و تلخی عبور از فصل شیرین کودکی همگام با اشتیاقت برای بزرگ شدن،لذت رشد و بالندگی گام دیگری از این تقابل درهم تنیدهاست.
درست همان لحظاتی که در دل،ذوق بالارفتن از گردنههای پیشرفت و ترقّی را اندک اندک مزمزه میکنی،زهر رها کردن خاطرات کودکی در کوهپایههای عمر هم به مرور کامت را تلخ میکند.
این حرکت موازی در زندگی همچون گذشتن از خطوط متقابل ریل قطار است که نمیتوان برای آن نقطهی پایانی را متصور شد...
نمیدانم...
اما...
گاهی گمان میکنم آدمی در بزنگاهی از زندگی بالاخره این مسیر موازی را خواهد شکست و یک جایی تقابل این دوگانهی مرموز به پایان خواهد رسید و یکی بر آن دیگری چیره خواهد شد.شاید آن روز پایان عمر آدمی باشد؛یا شاید بهتر باشد بگویم آدمی تا آن زمان که بتواند در میان این کشاکش دوام بیاورد و از دل آن تنیدگی سخت راهی برای زیستن خود هموار کند زندگی خواهد کرد.
شاید دلیل اینکه در پهنای وسیع حیات هرکسی را عمری مقدر شده همین باشد...