
یک دیالوگی تو سریال جان دایی ناپلئون هست که می گه : "یک روز گرم تابستان، ساعت سه و ربع کم عاشق شدم!" البتن که داستان من حکایت عاشقی از اون مدل استاندارد دختری پسری نیست، حتی ربطی هم به ساعت نداره و ایضا تابستون! فقط و فقط وجه مشترک داستان من با دیالوگ بالا در "نهایت اتفاقی رخ دادن داستان یک حادثه" است. همین و بس! کدوم حادثه؟ می گم براتون. حادثه پیوند خوردن دانش مامایی من با مناسک مذهبی درمان در میانرودان و ایران باستان. خیلی سخت شد نه؟ اول داستان این مدلی بود که من رفته بودم موزه هفت تپه و بعد چشمم افتاد به یک شی باستانی و یک نگاه شد ممتد و بعد شد از اون نگاه ها که حواسش نیست و بعد یهووو شد عاشقی! عاشق کی؟ "پیکرک الهه خانوم عریان عیلامی". به همین آسونی!

پیکرک خانوم یا در واقع الی جون البته که چهره مقبولی داشت و صد البته پیکر مقبول تر و شد اونی که نباید بشه. خلاصه جونم بگه براتون که روز و شب من شده بود لا به لای ورق به ورق کتاب های باستان شناسی و صفحه به صفحه پی دی اف کتاب های ادیان بگردم دنبال اون کینگ و کویینی که ننه بابای پیکرک خانوم بودن. اما هی دست از پا دراز تر برمی گشتم که هیچ سرنخ معتبری از شجره نومچه پیکرک خانوم نبود. و جالب تر از همه یهوو دیدم لا به لای این گشت و گذار افتاده بودم تو دنیای طب باستانی که واسه هر بیماری و ناخوشی و دل درد و کمر دردی یک نسخه بلند بالا از مناجات و عجز و لابه داشت خدمت خدایان مرتبط از یک طرف ، قربانی و فدیه و زیارت های موکد و مخصوص و مستحب و واجب از معبدهای مرتبط با بیماری از یک ور دیگه، بعد دوا و درمون های گیاهی و ساختنی و فلان و بیسار از دست فلان آشیپو و طبیب از ور سوم و بعدش سفارش طلسم و چشم زخم و گره و منجوق و قفل و از این حرفا از ور چهارم. یعنی قشنگ برام مجسم می شد حال مریضای بیمارستانمون رو که همراهی های غرغر کنان بیمار در حالی که کشون کشون ویلچر مریض بدحال رو هی می کشوندن تو آسانسور که برن رادیولوژی، آزمایشگاه، سی تی، فیزیوتراپی، داروخونه! یعنی قشنگ معادل همون هزار جاهایی که مریض پاسکاری می شه تو قرن بیست و یکم اون چهار هزار سال قبل میلاد مسیح هم همین داستان ها بوده. تا اینجای داستان رو داشته باشید تا باز برگردم...