اینجا نیستم تا از کتاب های روانشناسی مختلف جملات انگیزشی که حتی خودشونم خیلیاشو باور ندارن و فقط برای عوض کردن نظرت در مدت خیلی کوتاهی مثلا در حد چند دقیقه نوشته میشن بگم. اینجا اومدم تجربه شخصی خودمو بگم در مورد چیزایی که دیدم. هرکس توی زندگیش فارق از پول و مکان زندگی و حتی سنش؛ قطعا یه سری درگیری ذهنی داره. که به نظر من نمیشه به هیچکدومش گف کوچیک. چون هرکی در حد خودش مشکلاتش حداقل برای خودش و تو اون مقطع زمانی خیلی بزرگه. این یچیز ثابته و واسه همه هست. از بزرگ تا کوچیک و توی هر مقطع زمانی. چیزی که برام خیلی جالب بود نحوه برخورد متفاوت افراد با این قضیه بود. واقعا جالبه که مثلا دو شخص با شرایط مالی و کلا شرایط یکسان؛ از یه اتفاق مشابه دو دیدگاه مختلف دارن. مثلا یکی میره دنبال راه حل؛ یکی حتی جرات رو به رو شدن باهاشم نداره و به فکر مرگ و خودکشیه. یه مقطع زمانی خیلی به این قضیه فک میکردم. برام جالب شده بود. دنبال آدمای مختلف از هر دو تیپ میگشتم که دلیل اصلی این تفاوتو بفهمم. توی سایتا و برنامه های مختلف با آدمایی حرف زدم که قصد خودکشی داشتن و همونجاها با کسایی حرف زدم که بهشون امید به ادامه میدادن. با چند نفرشون دوست شدم از هر دو دسته و بیشتر باهاشون در ارتباط بودم. به جایی رسید که مثلا هر صبح میپرسیدم ازشون تا الان چیکار کردی کی بیدار شدی صبحونه چی خوردی و این حرفا. اوایل این سوال که چرا امید دارن یا ندارن برام یه سوال خیلی کلی بود و فک میکردم جوابشم باید همونقد کلی باشه. بعدا متوجه شدم جواب سوالی که انقد کلیه؛ واقعا توی کلیات نیست و توی جزئیات خیلی کوچیکه. مثلا یکی شب ساعت ۱۱ میخوابید صبحم ساعت ۶ بیدار میشد. میرف بیرون یکم ورزش میکرد؛ بعدم یه صبحونه مختصر و آماده میشد برای برنامه اون روزش. یکی شب حداقل ساعت ۳ میخوابید و گاهی اوقاتم کلا نمیخوابید و معمولا تا ساعت ۲ خواب بود. اینو فهمیدم تفاوت بزرگ این دو گروه که توی اکثر آدمایی که باهم مقایسه کردم توی این دو دسته؛ برمیگرده به جزئیات زندگیشون و چیزایی که برای ما شاید بشدت بی اهمیت و پیش پا افتاده باشه. اینا مثال بود ولی اینو فهمیدم دورنمای آینده خیلی تاریکه. خیلی مبهمه و مهمم نیست چقدر امید به زندگی داشته باشید. اکر به آینده فک کنید بدون استثنا افسرده میشید. شما نمیتونید ببینید مثلا ۱۰ سال دیگه یا حتی ۱۰ روز دیگه کجایید یا دارید چیکار میکنید. هیچکس نمیتونه و اگر به مبهم بودن این ماجرا فک کنه افسرده میشه. ولی میتونید ببینید قدم بعدیتون چیه. همه میتونن ببینن قدم بعدیشون چیه. قدم بعدیت میتونه خوندن یه کتاب باشه که خیلی وقت تصمیم خوندنشو داشتی؛ یا میتونه خوردن یه لیوان چای یا قهوه باشه. میتونه زنگ زدن به دوست صمیمیت باشه؛ میتونه دیدن فیلمی که همیشه دوس داشتی ببینی و عقبش مینداختی. یه مطلب معتبر توی مجله Science در مورد خودکشی خوندم که ۹۵ درصد افرادی که خودکشی میکنن بلافاصله وقتی این کارو انجام میدن؛ زنگ میزنن به اورژانس که بیاد نجاتشون بده. برام جالب بود که بفهمم توی عرض چند ثانیه چطور چیزی تغییر کرد که توی عرض مثلا چند سال نتونست تغییر کنه. شاید وقتی بفهمی زندگیت واقعا قراره تموم شه؛ و واقعا میبینی که هیچ راه برگشتی نیست؛ اون موقس که بخوای با تموم وجودت برای زندگیت بجنگی. اون موقع مهم نیست چقد مشکل داری یا داشتی فقط مهم اینه میخوای یه صبح دیگه رو ببینی. همه ما یه تلنگر میخوایم. یچی که بهمون بگه زندگی تو این جزئیات کوچیکه. خیلی آدمای موفق رو به چشم دیدم که سال ها تلاش میکنن و به بالاترین درجات مالی و جایگاهی میرسن ولی تهش هنوز میبینن چیزی که میخواستن پیدا نکردن. واقعا مسئله اینجاست که شما پول و موقعیت میخوای یا زندگی کردن؟ این دوتا در نگاه اول خیلی بهم وابستن ظاهرا. ولی هرچی بیشتر ببینی میبینی که اینجوریم نیست. زیادتر از حد انتظارم شد یکم ولی فقط اینو میگم؛ بزرگترین جنگت توی زندگیت با خودته؛ بزرگترین جنگ اون بیرون با بقیه مردم نیست. تو ذهنت با خودته. اگه اون جنگو ببازی همشو میبازی و اگه اونو ببری همشو میبری. خیلیامون از جمله خود من تا همین چن سال پیش توانایی مقابله با خودمو نداشتم. و زندگیم روز به روز بی معنی تر میشد. مثلا میگفتم برم بیرون که چی بشه تهش همینه که هست. با آدمای دیگه آشنا شم که چی بشه تهش همه آدما موجودات چرتین. دوست جدید پیدا کنم که چی بشه تهش قراره ضربه بخورم دیگه. تلاش کنم که چی بشه اینجا که نمیشه موفق شد. و خیلی ازین حرفا.
یکم به جزئیات زندگیتون بیشتر توجه کنید اگر نشد وقت واسه خودکشی خیلی زیاده. یکم با خودتون رو به رو شید ببینید اصلا حرفش چیه. خواستش چیه. توقعش چیه از شما.
و آخرین جمله اینکه: جنگ به خودتونو نبازید.