ندانَم

این سخن
از جایی آغاز نمی‌شود،
که آغازش پیش‌تر بوده است.
نه دعویِ دانستن دارد
و نه قصدِ گفتن؛
حکایتِ دلی‌ست
که در ندانستن بیدار شد
و به اشارت
روی به آن‌که نام ندارد آورد.
اگر این نجوا را می‌خوانی،
بدان که هنوز راه است؛
و اگر در دل تو نیز
چیزی به لرزه درآمده است،
پس این سخن
از آنِ تو نیز هست…
ندانم…

و این ندانستن مرا بس است،
که هر که دانست، از راه بماند
و هر که ندانست، به منزل رسید.
هر بامداد، چون پرده‌ی شب از پیش برگشایی،
نفسی از نفَس‌های تو
بر جانِ خسته‌ام می‌وزد
و مرا به یادِ عهدی می‌دارد
که پیش از صورت و نام
میان من و تو بسته بودند.
ندا در درونم خیزد
که ای در راه مانده،
زمان اندک است؛
نه از بهرِ فنا،
که از برایِ بقا.
خویشتن فروگذار
و دیدارهای عاریتی
و شنودهای فانی
و لمس‌های گمراه‌کننده
همه واگذار.
چه هیبت دارد این بارِ شوق؛
نه بر دوشِ تن نشیند،
که بر گردنِ جان آویزد.
دلم هوای کودکی نموده؛
آن دم که مرا هنوز
از تو جدا ننوشته بودند.
گریستن، ذکر بود
و خندیدن، تسبیح.
کاش مرا
در همان دایره‌ی نخستین،
در سایه‌ی آن آغوش بی‌چون،
به سکوت می‌رساندی.
چه زود دیر شد…
و مرا هنوز معلوم نگشت
که به چه کارم داشتی
در این سرایِ فریب.
مرا چه به این بازارِ رنگ و بو؟
مرا چه به این هجرِ دراز؟
من از آغاز
اهلِ این مقام نبودم؛
مرا بویِ خانه‌ای دیگر مست کرده بود.
من محتضری‌ام
که از نخستین دم
جامِ مرگ نوشید
و از آن ساعت
در آرزوی خاک شدن بنشست
تا از خاک
دوباره
به سوی تو
سر برآرد.
اگر این نجوا به تو رسد ـ
و چگونه نرسد
که از تو برآمده است ـ
این پرده‌های انبوه را بدَر،
این راهِ کوتاه را کوتاه‌تر گردان.
مرا اذنِ رفتن ده،
که رفتن در این طریق
عینِ رسیدن است.
ظلمتِ جهان
آینه‌ی نور توست
و رنج،
تازیانه‌ای‌ست
بر پشتِ سالک
تا از خواب برخیزد.
تو که مرا
تابِ این سوز عطا کردی،
بی‌دیدار
رهایم مکن.
گویی وعده‌ات
نه ماندن بود
و نه آرام گرفتن؛
آمدن بود
از بهرِ بازگشت.
پس به تمنّا بنشسته‌ام،
ای صاحبِ جان و زمان؛
این دمِ عاریتی را
به لطفی شتابان
بازستان.
بستان…
باشد که آن سوی این هجر،
نه آسمان باشد
و نه وعده،
بلکه خودِ آغوش.
و اگر این نیز نباشد،
همین طلب
و همین سوختن
مرا بس است...