🚗 دنده‌عقب به گذشته
صبح‌های زمستون همیشه با صدای پراید بابا شروع می‌شد؛ همون پراید سفید مدل پایین که استارت نمی‌خورد مگر با دعا و هل دادن.😅
بابا، با پالتوی قهوه‌ای و کیف چرمی قدیمی‌اش، از پله‌ها پایین می‌اومد و با لبخند می‌گفت:
«بچه‌ها، آماده‌این وقت جون دادن به پرایده ،»
من و داداش، با دمپایی و موهای ژولیده، می‌دویدیم توی کوچه. بخار نفس‌هامون با دود اگزوز قاطی می‌شد و جهان در مهِ خنده و سرما گم می‌شد.
بابا پشت فرمان می‌نشست، دنده رو می‌ذاشت، و با هر هل ما، پراید جون می‌گرفت. وقتی بالاخره روشن می‌شد، لبخند بابا از پشت شیشه‌ها پیدا بود؛ لبخندی که انگار خودش خورشیدو روشن کرده بود.
اون موقع نمی‌فهمیدم چرا بابا هر هفته ماشینو با حوصله تمیز می‌کرد، لاستیک‌ها رو چک می‌کرد، و حتی با پارچه‌ی نرم روی داشبورد می‌کشید. حالا می‌فهمم... اون پراید، فقط یه ماشین نبود؛ همراه هر روزِ معلمی بود که با عشق، با حقوق کم، ولی با دلِ بزرگ، می‌رفت تا آینده‌ی بچه‌های مردم رو بسازه.
سال‌ها بعد، وقتی پراید بالاخره از نفس افتاد، بابا کنارش ایستاد، دست کشید روی کاپوت و فقط گفت:
«خسته نباشی رفیق... دیگه وقت بازنشستگیته.»
حالا هر وقت صدای استارت ماشینی میاد که زور می‌زنه روشن شه، یه چیزی توی دلم می‌لرزه...
یاد اون صبح‌ها می‌افتم،
و دلم می‌خواد یه‌بار دیگه فریاد بزنم:
«بابا، روشن شد! برووو!»
✍️ آیشا قریشی
