کوچ ؛

آه
ای پرستو های مهاجر
بیدار شید
زمان کوچ فرا رسیده
اکنون همین ساعت
به رسم هر سال
باید رفت
بال گشود
ترک دیار کرد
و پرواز کرد تا افق
شاید این آخرین
پرواز باشد
شاید این آخرین
دفعه ایست که
دیارتان را میبینید
و پس آن زمین و زمان
در سیاهی غرق می شود
شما هم از این صحنه بزرگ پاک میشوید
و پس از آن هیچ کس به خاطر
نخواهد آورد
که روزی پرندگان مهاجر
در آغاز فصل سرد
پس از آخرین روز از آخرین ماه تابستان
بر فراز آسمان شهر
کوچ می کردند
و تمام هست و نیست
خود را به باد می سپردند
آری دیگر پس از شما
هیچ کس به خاطر نخواهد آورد
که روزگاری بودند
پرندگانی که کوچ می کردند
و می رفتند به آن سوی دنیا
اما این تازه آغاز داستان است
سلام به خطر ها
سلام به باز ها و عقاب ها
سلام به غرش ها و طوفان ها و گریه های ناتمام آسمان!
و
خدانگهدار خانه و کاشانه
خدانگهدار ای آسودگی
کوچ برای آنها بازی با مرگ است
اما میروند
ای یا ای بی همتا ترین یا
تو میدانی چرا؟
تنها برای زنده ماندن
نفس کشیدن
تنها برای در این دنیا ماندن
برای فراموش نشدن
به راستی
اگر آنها کوچ نمی کردند
اگر برای زنده ماندن نمی جنگیدند
چه میشد؟
آری فراموش میشدند
و دیگر هیچ نویسنده ای از آنها نمی نوشت
و دیگر هیچ کودکی به تماشای آن کوچ زیبا نمی نشست
و دیگر هیچ وقت آسمان به آن زیبایی نمیشد
به راستی
اگر پرستو ها کوچ نمی کردند
باز کسی بود که به زیبایی سفر آنها
بیندیشد!