فراموشی؛

ما بزرگتر می شویم
درد ها بیشتر میشوند
زخم ها کاری تر میشوند
روزگار بی رحم تر میشود
عشق نابود میشود
وسعت دل ها کمتر میشود
پاییز غم انگیز تر میشود
زمستان سرد و خشک میشود
غم جای خنده های کودکان را گرفته است
آرزو های بچگی هایمان
سالهاست از خاطر من و تو رفته اند
مهربانی سالهاست که از
شهر و دیار ما کوچ کرده است
بوی باران که به دیوار های کاه گلی میخورد
سالهاست که از یاد مردم شهر رفته است
میدانی،
ما سالهاست از خود بی خود شده ایم
گویی شرابی قدیمی آنچنان ما را مست کرده
که خیال بیدار شدن نداریم
آنقدر از خود بیخود شدیم که نفهمیدم
چگونه پیر شدیم
چگونه بی رحم شدیم
چگونه قلب هایمان را فروختیم
یکدیگر زخمی کردیم،
کشتیم،
فاتحه خواندیم،
آتش زدیم،
ویرانه کردیم،
قضاوت کردیم،
چگونه سنگدل شدیم؟
مگر این شراب چند ساله بود؟
چرا هیچ کس بیدار نشد؟
تلنگر نزد
میدانی ما خود را به خواب زده بودیم
فرق است میان آنکه خوابیده
و آنکه خود را به خواب زده