
آنگاه
که عزم سفر کردی
تمام دنیا در برابر چشمانم تیره و تار شد
دیگر آسمان و جنگل و کوه و دریا با هم فرقی نداشت
لااقل برای من
همه چیز و همه کس تیره و تار بود
سیاه و سفید
بی صدا
زندگی به یک تراژدی بدل شده بود
و در این تراژدی من مانده بودم و
خرابه های عشقی که نه تنها روی جسمم
بلکه قلب و روحم را هم می فشرد
از طلوع تا هنگام غروب آفتاب
حتی زمانی که آفتاب وسط آسمان بود
و به تمام جهان هستی می تابید
و همه دنیا روشن بود
چشمان من سویی نداشت
خورشید من تو بودی
طلوع و غروب و
خورشید و باد و مه و ابر و فلک
من تو بودی
و پس از تو
و رفتنت که بدون قرار قبلی بود
جهان من به خاموشی و سکوتی
ناهنجار و آزار دهنده فرو رفت
و پس تو همه چیز به یخ بدل شد
حتی قلب من که لبریز از عشق تو بود
همه چیز در یک زمان مشخص ایستاد
انگار همه چیز به احترام تو ایستاد
انگار زمان هم ایستاد
انگار همه چیز متوقف شد
انگار حرف هایی در حنجره هایی مردند
که پر از معنا بودند
همه چیز بعد تو ایستاد
جز تو
که همواره بدون توقف دور تر از من می شدی
کاش که برگردی
دیگر نه جهان می تواند دوریت را تحمل کند
و نه قلب من تاب خنجر های زهر آلود تو را دارد
اما برای تو دیگر نه من و نه حالم مهم نبود
تویی که روزی از من درخواست کردی
که ترکت نکنم
خودت اولین نفر بین ما بودی که عهدت را شکستی
حالا من مانده ام و عشقی آتشین از تو
که قلبم را ویرانه کرده
و تویی که بی رحمانه
مرا ترک کردی و
غزل خداحافظی خواندی
و در همان روز و همان لحظه
همه چیز برایت تمام شد
همه چیز برایت مرد
و بی هیچ اشک و اندوهی
تمام خاطرات مرا فراموش کردی
من در همان لحظه برای همیشه
از زندگیت پاک شدم و رفتم..
و رفتن از زندگی تو برایم فرقی با مرگ نداشت
و من در همان لحظه که تو قید همه چیز را زدی
قید نفس کشیدن را زدم
از آن روز به بعد
زندگی من تمام شد
و پایان تکراری من
آغازی جدید برای تو بود....
اگه یکی اومد و رفت اگه پرسیدن چرا رفت
بگو :«یکی بود اون یکیم بود ولی قسمت نبود!..»⛓️