درد!(??

در زیر آفتاب سوزان ساحل
هنگامی که تمام آب دریا بخار شد
همان زمان که سنگ های آهک به مرمر بدل شد
من از شدت تب می سوختم
تمام جانم درد می کشید
با تمام وجود درد را با خود می کشیدم
نفس کشیدن هم برایم دشوار بود
در تمامی بدنم
اثرخنجر هایی عمیق پیدا بود
خنجر هایی که عمق شان
نه از جسمم بلکه
تا پایین ترین نقطه روحم
را زخمی کرده اند
انگار با گیسوانم مرا به دار می آویختند
حیف حیف که زبانم را از من
گرفته اند،بریده اند برده اند و رفته اند
نمی توانم نمی شود که لب به گله باز کنم
روحم را به قربانگاه
دلم را به کشتارگاه
تنم را به آتش سپرده ام
و این منم نظاره گر تن بی جانم
از چشم هایم خون می بارد
و قلبی که هر لحظه فشرده می شود?
دست هایم توان مرهم گذاشتن
روی زخم هایم را ندارند?
پاهایم توان راه رفتن ندارند
من دیگر توان نفس کشیدن هم ندارم
دیگر هیچ توانی برای انجام هیچ کاری ندارم
دیگر من من نیستم
بی هویتم
از زمانی که مرا در این ساحل
زندانی کرده اند
مرا به قل و زنجیر بسته اند
دیگر کسی مرا بخاطر نمی آورد
من زنده ام اما مرده ام
نفس میکشم اما نفس نمیکشم
می خوابم اما بی خوابم
خدای من
می خواهم راه بروم
اما چه کنم که نایی ندارم
میخواهم لب به گله
از عالم و آدم پیش تو باز کنم
چه کنم که جانی ندارم
خون در رگ هایم یخ زده
گویی مرا طلسم کرده اند
خدای من بگو ورد رهایی
از این درد چیست؟
حال من دیدنی ست
قصه ای شنیدنی ست
قصه که نه زندگیم یک تراژدی ست
جوری تنم را تکه تکه کرده اند که
گمان نمی کنم بتوانم
تکه هایش را پیدا کنم
گویی در دریایی گم شدم
که سال هاست آن را
دریایی نحسی می نامند
سال هاست که راه کشتی ها
از دریای من جداست
سال هاست که روی آب شناور هستم
سال هاست که موج های دریا
مرا به آغوش می کشند
به ساحل میبرند
بعد به عمق دریا
دوباره از سر
سال هاست که نمیدانم کجا هستم
که هستم اصلا من وسط این دریا چه میکنم
سئوال  های بی جوابی که
مغز مرا مثل خوره می جوند
مرا به مرز های جنون برده اند
به مرز های نابودی به دیوانگی به ویرانگی
سال هاست که همدمی
جز کشتی های به گل نشسته ندارم
سال هاست که
با تمام جانم دردم را به جان می کشم?
به جان نه به جان شیرینم⛓️?

زمانی میرسد که دیگر هیچ چیز معنی ندارد

آن لحظه بی شک لبه پرتگاه هستی

اگر آن لحظه را دیدی خودت را پرت کن ته درد!..