و بعد 6 سال گذرم به ویرگول افتاد و فهمیدم چه فضای امنیه
نه هویتی قابل تشخیصه و نه انگشت قضاوتی سمتت میاد
اصلا میخوای صبح تا شب از خودت تعریف کن، کسی برنمیگرده بخاطر پستایی که تو اینستا دید بهت برچسب خودبین بزنه (درواقع عموما خودم با خودم اینکارو میکنم)
اصلا از خودش بد بگو، اصلا یکیم برگرده در بدترین شرایط بهت بگه منفی باف خود محق بین، انگار به یه موجود خیالی ذهنیش سنگ پرت کرده.
ساده لوحانه فکر کردن عقب موندن و عمق نداشتن تفکرات و نظراتم بزرگترین ترس این اواخرمه و هر چقدر که میگذره احساس میکنم دارم نشونه هایی از اینها رو درونم میبینم
کاری به صحت داشتن نداشتن این حسم ندارم فعلا البته
خوبه که ازش میترسم ولی وقتی به چراییه هر چی فکر میکنم و تو اون لحظه معنای همه چی از بین میره، با خودم فکر میکنم که اصلا چی واقعیه؟ دارم برای چی میجنگم؟ ساده لوحی و عمق نداشتن خیلی بده ولی چرا بده؟
بعد به تهش فکر میکنم، خب رویای هر ادمی زندگی شاد و همراه و همدم تو زندگیش بوده که درکش کنن و درکشون کنه تولید مثل کنه و حالا به هر نحوی کسب قدرت کنه
یکی تو عشق قدرت و میبینه یکی تو مال یکی تو زیبایی خودش
بعد قدرت داشته باشی، شادی، پس تهش چی میخای؟ شادی
یه وجدان اروم و یه اخیش
خب پس همه چی برمیگرده به اینکه من به چی اخیش بگم،
میتونم حتی وقتی یه فراری زیر پامه اخیش بگم
و حتی وقتی بخاطر نجات یکی دیگه پاهامو از دست دادم اخیش بگم
و یا وقتی ساده ترین زندگی و دارم اخیش بگم
و یا حتی وقتی هیچی ندارم اخیش بگم
میدونی منظورم اینه پالت رنگا دستمونه و بوم جلومون، تصمیم ماست چی و چه رنگی کنیم، اما مسئله مهم اینه زمانی که باید یاد میگرفتیم بوممون با بوم بقیه فرق داره، یاد گرفتیم که همه باید اسمونابی با یه خونه قرمز وسط دشت سبز بکشیم.
بعد فروشنده رنگ قرمز بهمون گفت چمنای قرمز باکیفیت ترن پس قرمز بزن و ما قرمز خریدیم تا چمنامونو قرمز کنیم
بعد یه مدت بوممون شد بازار کسب و کار یسری نقاش دیگه
سخته نشر این گذراهایی که کامل درکشون نکردم ولی خب کسی وقتی نخونه یعنی متنم فقط قراره یجا ثبت بشه بدون معنی خاصی، چرا اینقدر تقلا میکنم تا چیزی رو از خودم ثبت نکنم؟ بزن بره بابا.
میدونی چی میگم ینی زندگی شاد و خانوادجیب