«چند دقیقه زندگی» یک مستند کوتاه به کارگردانی آرتینا چراغی، کارگردانی نوجوان است؛ که سعی کرده در اولین تجربه خود روایتی ساده از بخشی از زندگی روستایی و آدمهایی که در دل این زندگی، با طبیعت و کار روزمره خود پیش میروند صحبت کند .
این مستند از دل یک اتفاق ساده شکل گرفته است؛ تهیه رب آلوچه از آلوچههای جنگلی. اما موضوع اصلی فیلم، رب آلوچه نیست.
موضوع، زندگی است.
زندگیای دور از شتاب شهر، با کارهای ساده، طبیعت، دستهای خسته و روزهایی که شاید برای ما معمولی به نظر برسند، اما برای کسانی که در آن زندگی میکنند، تمام واقعیت روزمرهشان هستند.
«چند دقیقه زندگی» تلاش میکند زندگی روستایی را همانطور که هست ثبت کند؛ بدون اینکه بخواهد آن را زیباتر، سختتر یا متفاوتتر از واقعیت نشان دهد.
آدمهای این فیلم قرار نیست چیزی را برای دوربین بازی کنند.
کارها برای فیلم انجام نمیشوند.
لحظهها از قبل طراحی نشدهاند.
دوربین فقط شاهد است.
همین نگاه ساده باعث میشود فیلم به جای ساختن یک تصویر کلیشهای از روستا، به جزئیات واقعی زندگی نزدیک شود؛ به دستهایی که کار میکنند، طبیعتی که در اطراف جریان دارد و آدمهایی که زندگیشان با همین لحظههای ساده شکل گرفته است.
زندگی روستایی فقط منظرههای زیبا و طبیعت نیست.
پشت هر منظره، زندگی و کار وجود دارد.
آدمهایی که صبحشان را با کار آغاز میکنند، محصولی را آماده میکنند، در کنار خانواده وقت میگذرانند و با طبیعتی که بخشی از زندگیشان است، روزگار میگذرانند.
«چند دقیقه زندگی» تلاش میکند این بخش کمتر دیدهشده را ثبت کند.
نه یک روستای رؤیایی؛
نه یک روستای غمزده؛
بلکه یک روستای واقعی.
رب آلوچه در فیلم نقطه شروعی برای نزدیک شدن به این زندگی است.
در مسیر تهیه آن، مخاطب با بخشی از شیوه زندگی روستایی روبهرو میشود؛ کاری که ساده به نظر میرسد، اما در دل خود زمان، تجربه، زحمت و بخشی از فرهنگ زندگی مردم را دارد.
این فرآیند بهانهای است برای دیدن چیزهایی که معمولاً در روایتهای بزرگتر فراموش میشوند.
گاهی یک زندگی کامل را میتوان در یک کار ساده دید.
نام فیلم از همین نگاه میآید.
ما معمولاً با عجله از کنار زندگی دیگران عبور میکنیم.
«چند دقیقه زندگی» میخواهد این سرعت را برای چند دقیقه متوقف کند.
تا ببینیم زندگی برای کسانی که در روستا زندگی میکنند چگونه میگذرد؛ نه از پشت یک تصویر کلیشهای، بلکه از نزدیک و بدون واسطه.
شاید این فیلم داستان بزرگی تعریف نکند.
شاید اتفاق خارقالعادهای در آن رخ ندهد.
اما قرار هم نیست.
چون گاهی خود زندگی، وقتی بدون دخالت و اغراق ثبت شود، به اندازه کافی داستان دارد.
«چند دقیقه زندگی» فقط چند دقیقه از زندگی روستایی را ثبت میکند؛
چند دقیقه ساده، واقعی و بیادعا.
اما شاید همین چند دقیقه کافی باشد تا برای لحظهای بایستیم و به زندگیای نگاه کنیم که هر روز، آرام و بیسروصدا، در جایی دور از هیاهوی شهر ادامه دارد.