این زمستان که بگذرد کوله بار سنگینی به دوش بهار می افتد، باید بدود میان تمام درختان خشکیده شهر، بچرخد میان بندهای پاره شده دلهایمان با بخیه های ریز و درشت جیبهایمان را کوک بزند و بساط خوشبختی را روی سفره های خالیمان پهن کند، نگاه پرشورَش را به چشمان بیقرار شهر بدوزد و دل آشوب راهش را میان پیچ های زمستان گم کند این زمستان که بگذرد بهار را میکشانم به خیابان های یخ بسته شهر که با سربندی از پیچک سبز بر فراز دیوارهای شهر برقصد و بر تمام صورتکهای غم آلود به ظاهر خندان، اکسیر شادی بپاشد دلخوشی خیرات کند و خوشبختی را جار بزند آری! بهار باید بیاید و غافلگیر کند چشمهای بی قرارمان را...
