پیرمرد نسبت به سابق آرام تر و کمحرف تر به نظر میرسید، از پشت شیشه های عینک جانبازش گذر دنیا را تماشا میکرد. صدایش که میزدند پاسخی نمیداد، همه میگفتند گوش هایش سنگین شده اما به تصور من او میشنید، فقط میل به پاسخ دادن نداشت. دیگر حتی در چشمانش کور سوی نور را هم نمیدیدم، نمیتوانستم به خودم جرات برهم زدن خلوتش را بدهم، اما کنجکاوی ام هم سرکوب نمیشد. میخواستم با او حرف بزنم و از سرگذشتش بپرسم. نمیدانم روی کنده ی خشکیده کنار دریا نشستن و ساعت ها به آسمان زل زدن چقدر جالب است که آنقدر مجذوب این کار بود و هر روز صبح تا غروب تکرارش میکرد. کسی از او خرده نمیگرفت، میدانستند دنیا به اندازه کافی اورا شکنجه کرده و حالا دیگر نیازی به آنان نیست که تکرارش کنند، خوشبختانه در این مورد مردم کمی آسوده تر شده بودند، بالاخره یکی از وظایفشان کم شده بود!

آن مرد هم بعد یک مدت به کل فراموش شده بود. آه! مگر نمیدانی؟ زندگی بسیار فراموشکار است. هم ما او را از یاد میبریم هم او مارا. آنقدر سریع که میتوانم به در آتش سوختن خانه ای پر از بنزین تشبیهش کنم.
آن مرد یکی از سربازان جنگ جهانی دوم بود. یکی از پاهایش را هنگام حمل جنازه ی دوستش به پشت خاکریز از دست داده بود. میتوانم حس عذاب آن لحظه اش را درک کنم، اما به نظرت لذت بخش نیست؟
کلی جنازه و پیکر جلوی چشمت باشد، بیشتر از انسان مانند شکار های متفاوتی اند که صیادها گرفته اند.
نگو که باز هم میخواهی به من طعنه بزنی که ارزش های انسانی را زیر پا میگذارم. خودت هم آن روز به بهانه ی درمان بینایی بیمار سوزن در چشمش فرو میکردی.
راستش را بگو، برایت لذت بخش نبود؟ کاش من هم یک پزشک معالج بودم...
داشتم در مورد آن مرد حرف میزدم، اول بگذارید خودم را معرفی کنم؛ "من یک هنرمندم...!"
دوست نداشت، برا کلکسیون آثارم شد راستش را بخواهید؛