باز کاوکیدم و بعد از آن، خودم را به ایستگاه اتوبوس رساندم.
اتوبوس سردِ سرد بود. گفتم سردم است و خانم کناری هم تأیید کرد و گفت: «نمیدونم از کجا باد میاد.»
بالای سرم را نگاه کردم. چشمم سفیدی رفت. برودت به صورتم شلاق میزد. از لابهلای شیارهای دریچهٔ کولر، آستینِ خرسِ قطبی بیرون آمد و مردابِ ذهنیام را چنگ میزد. میخواست ماهی بگیرد. به کاهدان زده بود.
پردهٔ آبیِ نوی اتوبوس را لوله کردم به دور سرم و تکیه دادم به شیشه.
اینجوری بهتر بود.
از پنجرهٔ اتوبوس به هر چیزی که نگاه میکردم، غمم میگرفت؛ تابلوی پیتزافروشی، پتشاپ، نوشتهٔ نئونِ فلافل.
داشت شب میشد، اما عینک آفتابی را از روی چشمم برنمیداشتم. برش که میداشتم، نور چشمم را میزد و حالا هم که بود، غم و سیاهی میخوردتم.
از کی به بعد شد که من از سیاهی بترسم؟
املاک کوهستان با تابلوی نئونِ ستارهای.
از این چرا بدم میآمد؟
اتوبوس نگه داشته بود و اگر نمینوشتم؟
اگر نمینوشتم...
موقع پیادهشدن فهمیدم:
اتوبوس امروز رایگان بود...
✍آذردخت
🫧🪷🌿
@azardokhthamidi_mind