به نام خالق شلوغیهای دروغین و تنهاییهای راستین
فروشندهی لبخند
چشمانش رو باز کرد
دوباره همون دیوار های تکراری که قبلا صدای خنده میانشان میپیچید
دوباره همون صبح تکراری که برای هدف تکراری برای همون ادم تکراری اغاز شده بود
بی انگیزه و با بی میلی لباسش را پوشید و به ایستگاه اتوبوس رفت
و دوباره همون کارهای همیشگی
او یک کارمند یا یک فروشنده نبود
او یک کمدین بود که کارش خنداندن مردمان جامعه بود
همون جامعهای که طردش کرد
همون جامعهای که علاقهاش را سرکوب کرد
همون جامعهای که احساساتش را با منطق خشک و سرد جواب میدادن
ادمایی رو میخنداند که قلبشان از سنگ بود
ولی میخنداند
برایش مهم نبود که کی میخنده و کی از حرفهایش آزرده میشود
فقط میخنداند تا روزش را به بطالت بگذارند و بابت کارش پول بگیرد
او ادم احساساتیای بود
خیلی احساساتی
ولی مجبور بود در کارش احساسات را کنار بگذارد
چون این موجوداتی که به نام انسان زندکی میکنند بویی از احساسات نبردهاند
ما دلقک افسرده دیدیم
انسانی که به دنبال رهایی از زندگی بود و میدانست هدف زندگی پوچ هست هم دیدیم
ادم تنها که جامعه او را طرد کرده هم دیدیم
اینان همه در سختیاند
همه میسوزند و میسازند
ولی کسی که میداند زندگی تلخ و پوچ است و میداند تنها است و مردم ان را پس زدهاند و میداند که به دنیا امده است تا انسان های سنگدل و بیرحم رو بخنداند تا پولی گیرش بیاید و میداند که با وجود تمام قهقهه های روی صحنه بازم غمِ بزرگی در دل دارد و قلبش درحال مچاله شدن است، دیگر چه موجودی است؟
او انسان است؟ اگر هست عجیب است
چه انسانی! مگر میشود که انسان باشی و احساسات داشته باشی ولی اینهمه غم رو توی دلت جا کرده باشی ولی هنوز زندهای!
عجیب تر از زنده بودنش این است که هنوز میخندند
هنوز مردمان را با لبخند و قهقهه های کاذب و جوک های بیمزه میخنداند
تو دیگر کیستی
ابرقهرمانی
نه آن ابرقهرمانی که شهر رو نجات میدهد چون این ابرقهرمان، ابر قهرمانی است که قلبش را هم نمیتواند از میان سنگها نجات دهد
قهرمانِ شکست خوردهی ما دوباره برمیگردد به پرداختن زندگیِ تکراریاش
دوباره به سمت سالن تئاتر میرود تا اجرای کمدیِ خود را به نمایش بگذارد
ولی غافل از اینکه نمیداند امروز کمی فرق دارد...
اماده میشود و به صحنه میآيد
اجرای فوقالعادهای دارد!
ولی فقط برای تماشاگرانِ سنگدل فوقالعاده و خندهدار است
برای خودش یک نمایشِ مسخره هست
به تماشگران نگاه میکرد همه میخندیدند
سرش را به سمت چپ برد...همه میخندیدند...
سرش را به راست برد.....همه میخندیدند
مستقیم را که نگاه کرد بازم همه میخندیدند....به جز یک نفر
مردِ سیاه پوشی که دقیقا روبروی او نشسته بود و کاملا جدی و بدون حتی لبخندی کوچک او را نگاه میکرد
مرد شوکه شد......دیالوگهایش را گم کرد
به کاغذ نگاه کرد
کلمات رو هم گم کرده بود
یک لحظه....فقط یک لحظه حواسش پرت شده بود
و همون کافی بود که تماشاچیان هم خندههایشان را گم کنند
مردم منتظر بودند ولی او سکوت کرده بود و دستپاچه داشت به دنبال کاغذ هایش و کلماتش میگشت
تماشاگران دیگر کلافه شدند
یکی یکی به کمدین ناسزا گفتن و از سالن خارج شدند
مرد با حالی خراب روی زمین نشت
سرش را بالا برد و دید یک نفر هنوز از سالن بیرون نرفته و با قامتی بلند و جلوهای تاریک به او نگاه میکند
برایش سوال شد که گرا این مرد اینگونه نگاه میکند و باعث دستپاچگیاش شده است
در همین فکر بود که ناگهان آن مرد جلویش ایستاد
کمدین شوکه شد و او هم ایستاد
قبل از اینکه سوالی بپرسد، خود مرد به سخن امد
او گفت:
من سایهی تو هستم
روحت، روحِ من است
یعنی از آشفتگی مغزت و خستگیِ دلت خبر دارم
مرد تعجب کرد
باورش سخت بود ولی باور کرد
چون ظاهر مرد شبیه به یک انسان همانند بقیه انسان ها نبود
ازش پرسید:
خب با من چکار داری
چرا جلوی من ظاهر شدی و با اون نگاهِ مسخرت باعث خراب شدنِ اجرای من شدی
او گفت:
چون همین را میخواستم
نمیخواستم به عنوان کسی که در روحِ تو است اینگونه خفتت را بببینم
تو میخندی ولی نمیخندی
میخندی که انها بخندند، چرا برای خودت نمیخندی؟
چرا این موجوداتِ کثیف که فقط قضاوت کردنِ ادمهایی مثل تو را دارند را میخندانی ولی خودت که قربانیِ انها شدی را میرَنجانی
تو ادم احساساتیای هستی
چرا احساساتت را بروز نمیدهی؟
مرد نگاهش کرد
سرش را بالا برد و گفت:
چرا احساساتم را بروز نمیدهم!؟
فکر کردی نمیخاهم اینکار را بکنم؟
فکر کردی نمیخواهم در جنگ عقل و دلم، قلبم برنده شود؟
فکر کردی که من دوست دارم در این جامعه با منطقِ سرد زندگی کنم؟
نه دوست ندارم
بدم میاد
نمیخواهم.....ولی مجبورم
مجبورم چون از بچگی فهمیدم این ادما منطق را به احساس برتری میدن
وقتی که در کودکی یک خورشید با لبخندی زیبا کشیدم و به معلمم نشون دادم و اون گفت که این نقاشی خوب نیست، چون خورشید لبخند ندارد و از نظر منطق اشتباه هست، فهمیدم که این جماعت حتی به کودکِ ۷ ساله که به دنبال خیال پردازی هست هم رحم نمیکنند و احساساتش را با منطقِ خشک نابود میکنند
سایه به او نگاه کرد و گفت:
اعتراف میکنم که دیگر حرفی برای گفتن ندارم
به صراحت میگویم تو بردی
ولی واقعا میخاهی همین گونه بمونی؟
نمیخواهی برای خودت هم زندگی کنی؟
حتی اندازهی یک لبخند کوچک در شلوغی های دنیا
مرد گفت:
راهش را گم کرده ام
راهِ خندیدن به خود را در میان اینهمه اشفتگی گم کردهام
خنداندن بقیه و گریهی خود برایم عادت روزانهام شده
دوست دارم بخندم
ولی دیگر توانش رو ندارم
سایه سکوت کرد و ارام ارام محو شد....