نمیدونم چجوری باید قدر این تکنولوژی رو بدونیم! اما دلم میخواد از حال و هوای این روزا بگم،که چجوری داره میگذره و حس واقعی آدما چجوری تبدیل شده به یه وسیله الکترونیکی ،که شاید بهتر و قشنگ تر حرف بزنن،حتی چیزهایی که سخته و به راحتی نمیتونن به زبون بیارن رو بگن،یا با یک ایموجی و استیکر نشونش بدن، گاهی هم یک استوری یا عکس میتونه حال دلشون رو توصیف کنه و بفهمی که حالشون خوبه یا بد،به کمک احتیاج دارن یا نه،به کسی نیاز دارن که پیششون باشه یا تنهایی خوشحالن.
احساس آدما کمی پیچیده شده ولی از رنگ و بوی حرفاشون یا تُنِ صداشون هنوزم میشه خیلی چیزا رو تشخیص داد.
همین که وقتی دلت تنگ میشه با یه زنگ میتونی نجوای صدای کسی که دوسش داری رو بشنوی و آرامش بگیری،و حتی اگه برای یک لحظه هم که شده حس کنی نزدیکشی.
اینکه وقتی دلت برای مامان/بابا بزرگت تنگ میشه فقط کافیه یه تماس تصویری از واتساپ بگیری و چهره شون رو ببینی و دلشون رو شاد کنی و بدونن که همیشه توی زندگیت واست مهم ان، چه قرنطینه باشه چه نباشه.
اینکه کسی که کیلومترها ازت دوره و با پی ام دادنش ذوق میکنی و میپری رو گوشی به امید اینکه اون باشه،و باهاش چت کنی و جویای حالش باشی،واسش کلی متن بنویسی و بگی دوسش داری و دلت میخواد که همیشه پیشت باشه،همینقدر عمیق.با کلمه ها بازی کنی تا بتونی بهترین جمله رو براش بگی و بدونی با خوندنش تمام حست رو میفهمه و خوشحال میشه.
اینکه دلت گرفته باشه و برای دوستای صمیمیت ویس بگیری و براشون حرف بزنی ،اما اونا هیچ وقت از گوش دادنش خسته نشن:)
همه ی اینا برای اینه که بتونیم از راه دور محبت کنیم و دل هامون بیشتر بهم نزدیک بشن و بدونیم که تنها نیستیم.سعی کنیم بشتر حواسمون به هم دیگه باشه و دل هم رو شاد کنیم?آدما بدونن که تنها نیستن،حتی اگه از دور باشه،بدونن قلب یکی براشون میتپه و کسی نگران حالشونه،بدونن حال بدشون حال بدِ اون یکیه:)
به امید روزی که عزیزانمون رو در آغوش بگیریم و توی چشماشون نگاه کنیم و این حرفا رو بزنیم!♥️
#روایتگرباش