"تو هنوز منو به چشم یک خدمتکار میبینی؟"
دلم میخواد پرده گوشم پاره بشه تا لرزش امواج صداش رو، روی پرده گوشم احساس نکنم.
حرفشو مثل ی معلم صحیح میکنم.
"ی خدمتکار عوضی که پاشو از گلیمش دراز تر کرده"
دستاشو روی سینه اش قفل می‌کنه . بسته به نمک رو توی دست سمت راستش می‌فشرد.
"چه گستاخ. بزار ببینم چند دقیقه بعد باز هم این حرفا رو با اون دهن کوچولوت میتونی بزنی یا فقط صدای ناله هات رو میتونم بشنوم؟! به نظرم که ارزش امتحان کردن داره...مگه نه ؟!"
"امتحان کن!"
دستشو بدون هیچ فوریتی سمت استینم می‌بره...
نه نه نه نه!!! استینم نه...ذهنم قفل می‌کنه که باید چیکار کنم؟! چرا باید مستقیم بره سمت آستین هام!!؟؟
چرا...دهنم خشک شده؟؟ چرا انتظار هرچیزی داشتم جز این کار؟
دلم میخواست داد بزنم که 'خواهش میکنم آستین هامو پایین نیار!! نمی‌خوام دستامو ببینی!! نمی‌خوام ببینی من با خودم چیکار کردم!!'
ولی...
دستم رو نمی‌کشم...با وجود تمام آهن ربایی که دستم رو به سمت عقب می‌کشه...ولی دستمو از لرزش خفیفی توی انگشتانم و مچم محروم میکنم.
چون می‌دونم فایده ای ندارد اگر دستمو کاری بکنم که نباید.
اگر تقلا کنم فقط لذت بیشتری به خوردش میدم...
"حد اقل بهم بگو چه غلطی میخوای باهام بکنی؟!
داد میزنم! چون عصبانیم از اینکه چرا باید این عوضی همچین غلطی بکنه؟؟چرا علاقه ای به سوزن کردن زیر ناخون هام ندارن؟! چرا از سوختن سیگارش روی پوستم شروع نمیکنه؟؟ چرا اون باید مستقیم بره سمت دست هایی که دیدنشون برام عذاب آورند؟؟ابروهایش بالا میره. حرکت اجزای کج و معوج صورتش رو طوری حساب میکنم که انتظار این حرف رو از دهن من نداشت.
ولی به سرعت افسار چشماش رو به دست میگیره.انکار که از شنیدن خبری خوشحال شده.
پوزخند مژخرفش روی لب هایش میشینه.با دیدن دندون هاش تحریک میشم خوردش کنم توی دهنش.
"اگر بگم لذتش از بین میره خانم اسمیت..."
فامیلی ام رو دقیقا مثل زمانی میگه که کتابخونه پدرم رو گرد گیری میکرد و من رو لابه لایه قفسه های کتاب پرسه زنان پیدام میکرد و بعد با همون صدای خش دارش میگفت:
"وقت بخیر خانم اسمیت"
"وقتی اینطور صدام می‌کنی دلم میخواد شخصا خودم مثله ات کنم."
بدون توجه به حرفم لبخندش عمیق تر میشه.
چشمانم رو روی هم می‌فشرم...انقدر محکم که درد رو توی پلکان حس کنم. دستام از گرمای خفن بار لمس منقبض و کشت میشن.
"نه...خواهش میکنم دستتو بکش..."
خواهش میکنم...چرا اینو گفتم...؟! نکنه سرم به جایی خورده؟؟؟ ولی...من فقط می‌دونم نمی‌خوام استینم از جاش حتی یک میلی متر پایین تر بیاد...
ولی...کاری که اون می‌کنه...باعث میشه نفس کشیدن از یادم بره...مثل ی بچه که یادش رفته چطور باید توی راه رفتن تعادلش رو حفظ کنه.
مسخره است!
انتظار داشتم تف کنه روی صورتم. انتظار داشتم بهم بخنده و مسخره ام کنه. حتی انتظار داشتم استین هامو از سر شونه پاره کنه...
ولی فقط و فقط ی جمله کوتاه جوابمو میده...جوابی که احساس میکنم پرده ی دیافراگمم توی پایین و بالا رفتن مثل ی پروانه ای بسیار حیرون و مست بالا و پایین میره...
صداش نجوا کنان روی گوشم میشینه:
"هنوزم خودتو زخمی می‌کنی؟"
اون...اون از کجا میدونست؟؟من تا حالا لباسی نپوشیدم که آستین نداشته باشه و اون تاحالا ندیده!
"ت...تو از کجا م...می‌دونی؟!"
"اینکه از کجا می کنم می‌دونم مهم نیست...مهم اینه اینجا من دیگه کسی نیستم که باید حرف گوش بده...تو هستی."
بی معطلی یک دفعه استینم رو بالا می‌کشه...زخمها... زخمهای کهنه و تازه...ناشی از ناخن کشیدن...تیغ...چاقو...جای سرم و تزریق...کبودی...برای اولین بار دلم میخواد بزارم اشکهام سرازیر بشن...
آنتونی پوزخند میزنه...پوزخندی که از توصیف کردنش متنفرم.
دست چپم رو محکم میگیره. طوری که احساس میکنم خون جریان نداره. دستم رو میکشم ولی اون محکم تر از اینا گرفته. تقلا میکنم.
"دستتو از من بکش عوضی!!!"
هیچی نمیگه و فقط ی سوزن از توی اون کیف همزمان با گرفتن دستم در میاره.
"سارا خوب نگاه کن!"
سوزن رو حد اقل دو سانت توی پوست ساعدمو می‌بره.چشمانم از سوزش و درد روی هم می‌فشارم.نفسم در سینه زندانی می‌شود.
سوزن رو به طرف خودش می‌کشه و...
پوستم رو میشکافه .
از درد نمیدونم باید جیغ بزنم یا گریه کنم...
زیر لب ناسزایی میگویم...
"هی با ادب باش خانم اسمیت...'ابروی خانواده ات رو نیز!'"
آبروی خانواده ات رو نبر...
چه جالب...تیکه کلام خانواده ام رو بلد بود. کسی که فقط سه ماه توی خونه ما بود چطور تونسته اینقدر اطلاعات جمع کنه؟ طوری که من به شناخت خودم نسبت به خانواده ام شک کنم؟؟
"خفه شو!!"
از دستم مثل آبشار خون میومد...اون هم نه خون معمولی...خونی که شفا بخشه...خونی که دلم میخواد مرگ آور باشه تا شفا بخش...
"اینجا رو ببین!دستت داره خون میاد!"
بدون اینکه دستمو ول کنه دستشو می‌کنه توی جیب شلوارش و ی زیپ کیپ کوچیک در میاره. چجوری میخواد خونم رو توی اون بریزه؟؟
احتمال میدم از قطره های خونم که به سینه زمین می‌خورند و سرازیر میشن، بدون اینکه زحمتی به خودش بده خون من رو بدزده.
"خانم اسمیت دستتو کج کن. اگر کاری که گفتم رو نکنی... قول نمیدم مچت رو نشکنم."
دلم میخواست به روش بخندم بهش بگم جفت مچام هر کدومشون حداقل سه بار شکستن...
دستم رو کج میکنم. چون می‌دونم اگر نکنم درد مزخرفی رو توی ناحیه یک مچم ناشی از شکستگی احساس میکنم. و من از این احساس بدم میاد.
وقتی دستمو رو کج میکنم یادم میاد من روی یک تخت با روکش پلاستیکی دراز کشیدم. پلاستیکی که مانع رسیدن خونم به تشک میشه. زک رو به خاطر همچین ذهنی تحسین میکنم. واقعا همه ی جوانب رو بررسی کرده. ولی اون هنوز برای من ی عوضیه. ی عوضی به تمام عیار که منو سپرد دست این پسر جوونی که چند روز پیش فکر میکردم مسئول جمع کردن خونه ماست. الان متوجه شدم مسئول شکنجه و بازجویه.
حالا میفهمم چرا قبل از آخرین باری که ببینمش میگفت:"فردا به جای نیک کس دیگه ای میاد. من فردا اینجا نیستم...فقط یادت باشه اون مثل نیک دل نازک نیست و مثل من نیست. امیدوارم از دیدنش شوکه نشی."
وایسا ببینم؟! اون احمق به این امیدوار بود که از دیدن خدمتکارو که چند روز پیش سرشو سمتم هم میکرد و الان داره شکنجه ام می‌کنه، شوکه نشم؟!
بهتر از این نمیشد!
زیپ کیپ رو زیر قطره های معلق خونم میگیره. میتونم حدس بزن پونزده سی سی ازم خون دزدید. دستم رو ول می‌کنه . میتونم رد انگشت های زخمیش رو روی مچم ببینم.
زیپ کیپ رو می‌بنده.اون قدر محکم که اگر کسی ندونه فکر میکنم داخل اون زیپ کیپ سمی ریختن که همه رو درجا می‌کشه.
"آفرین دختر خوب."
متوجه میشم سوزن هنوز توی دستم جا خوش کرده. چطور میتونم متوجهش نشده باشم؟؟
"عوضی حد اقل سوزن رو از توی دستم دربیار!!!"
"باشه. بیا."
سوزن رو بی معطلی از دستم بیرون می‌کشه. طوری که انگار خیاطه و داره از جا سوزنی سوزن بر میدارم تا ی کت بی نقص بدوزه.
"هنوز تموم نشده خانم اسمیت. تو حتی به سوال اولم هم جواب نمیدی!! پس فکر میکنم امروز حد اقل بیشتر از سه تا بطری ازت خون بگیرم...هرچند که بدم نمیاد..."لبخند کریهش روی لب هایش نقش می‌بنده."پس بهم بگو خانم اسمیت... کلینیک دکتر جیسون ویلیامز کجاست؟ یا نه...باید سناتور کین صداش کنم تا یادت بیاد چقدر در موردش میدونیم؟!"
با شنیدن اسم سناتور کین از زبون آنتونی...احساس میکنم قلبم از تلمپه کردند خون توی رگ هام که حالا سوزش رو در اون حس میکنم، دست برداشته.
چطور ممکنه اون رو بشناسه؟! این اسم...این اسم رو فقط افراد کمی هستن که میشناسن...اما اون چطور...؟!
"سارا...داری خسته ام می‌کنی...فکر میکنم برای فهمیدنش نیاز به یک چیز دیگه هم داریم."
چه جالب...شکنجه ی خلاقانه یک دیگه اش رو میخواد روی من خالی کنه. چقدر عالی.
بسته ی نمک رو باز می‌کنه. بی معطلی دستم رو میگیره نمک رو روی زخمم می‌ریزه...سوزشی که روی دستم احساس میکنم حد اقل میتونم بگم تا مغز استخوانمه...
دلم میخواد جیغ بزنم...دلم میخواد بلند بشم و به فجیع ترین حالت ممکن بکشمش...
"فکر نمی‌کردم از گریه ات انقدر لذت ببرم خانم اسمیت..."
به خودم میام و میبینم چشمام آبشار ساختن و گونه هام رو تر کردند...
لعنتی...لعنتی...لعنتی! از اینکه جلوی اون گریه کنم متنفرم!!
"خب سارا...هنوز هم نمی‌خوای حرف بزنی؟!"
لب هایش رو روی هم می‌فشرد و میفهمم که از جواب ندادنم آزارش میده. این خوشحالم می‌کنه.
"فکر میکنم به یک چیز دیگه نیاز دارم."
دستشو توی کیف می‌کنه و ی سوال در در میاره که توش یه ماده شفاف قرار داره. بدون هیچ نوشته خاصی...از دیدن این ویال قلبم رو می‌فشرد. با دیدنش یاد شب های آزمایشگاه میوفتم.
ی سرنگ کوچیک...از توی جیبش بر میداره و سرنگ رو پر می‌کنه.
"می‌دونی این چیه؟!"
"نه"
همین یکلمه. انکار نه انگار که داره می‌پرسه وسیله شکنجه ام چه کاربردی داره. در حالی از سوزش دستم رو احساس نمی‌کنم.
"می‌دونی...این ی مواد مخدر قویه...اگر بهت تزریق کنم...می‌دونی چی میشه؟!"
خدای من...اون میخواد به من مواد مخدر تزریق کنه؟!
ولی خب...باید بگم قبلاً وقتی پونزده سالم بود من رو روی یک تخت بسته بودن؛و بهم مواد تزریق کرده بودن. بعد از تزریق اوردوز کردم. اما متأسفانه زنده موندم.روانشماس ها میگن برای من یک سری مشکلات روحی روانی پیش اومده.قلب، کلیه و کبدم آسیب دیدن. به خصوص قلبم. به خاطر اون تزریق قرص های زیادی مصرف میکنم اما...چند روزه که وقتی دزدیده شدم...حتی رنگوشن هم ندیدم.
"خب خانم اسمیت. ی بار دیگه ازت میپرسم...اگر نگی این مواد رو بهت تزریق میکنم...و می‌دونی چه اتفاقی میوفته؟ من میتونم ازت استفاده کنم. تو به من حقیقت رو میگی. چون اصلا توی حال خودت نیستی."
نفسی تازه میکنم و جواب میدهم:
"اگر بهم تزریق کنی میمیرم."
"می‌دونم. و من بلدم چیکار کنم که نمیری خانم اسمیت. نگران نباش."
از این ناراحتم که بلده چیکار کنه تا زنده بمونم.
سرنگ پر شده رو نزدیک رگ گردنم میاره. محکم با دست مخالفش، چونه فکم رو میگیره به سمت بالا.
بعد...
ی سوزش ریز توی همون نقطه حس میکنم...و بعد اون تموم میشه.
"تموم شد"
تموم شد...او بهم مواد تزریق کرد...
خواستم سرم را بلند کنم، اما بدنم با تصمیمم همراه نشد.
پلک زدم.
یک بار... دوبار...
چراغ بالای سرم کش می‌آمد و دوباره به شکل اولش برمی‌گشت. سعی کردم روی صورت آنتونی تمرکز کنم، اما تصویرش مدام از وضوح خارج می‌شد.
ـ من... چی...
جمله‌ام نیمه‌کاره ماند.
حتی صدای خودم هم برایم غریبه بود.
احساس میکنم چند تن به هر و ون از اعضای بدنم اضافه شده... اظطراب دارم...ولی نمیدونم از چی...اصلا دلم نمی‌خواد روی یک فکر تمرکز کنم...از اینکه کنترل خودمو نداشته باشم میترسم...
کلماتی که آنتونی از دهنش بیرون میاد رو می‌شنوم...ولی معنیش رو خیلی دیر میفهمم...
صدای...زنگ تلفن میاد...
آنتونی رو با دو بینی میبینم که دستش می هم توی جیبش و ی چیزی در میاره... احتمالا گوشیش.
جواب میده...
صدای زک.
خوشحالم که میتونم صدا هارو تشخیص بدم...
آنتونی میگه "بفرمایید."
-سارا حالش خوبه؟
نگاه مختصر و مظطربی به من می‌اندازه و بعد تمرکزش بر میگرده به مکالمه ای که دلم میخواد همین الان خرابش بکنم.
+قربان مگه نگفته بودید ازش بازجویی کنم؟!
-گفته بودم. اطلاعات گرفتی؟!
+نه دختره خیلی مقاومت می‌کنه حتی با اینکه...
زک حرفشو قطع می‌کنه.
- با اینکه چی!!؟
آنتونی فکش قفل میشه... نمیتونم تصور کنم زک اگر از کسی عصبانی بشه چیکارش می‌کنه.
آنتونی صداش می‌لرزه و نمیتونه ارزش صداش رو قایم بکنه...
+با اینکه از روش های خودم استفاده کردم...
صدای بیرون دادن نفس زک از پشت تلفن میاد.
-انتونی...من بهت چی گفته بودم؟
آنتونی ساکت میشه و دستش مشت میشه.
-سوال سختی پرسیدم!!؟؟
+گفته بودید بهش آسیب نزنم...
-و...تو می‌دونی سر پیچی از دستورم یعنی چی.
میتونم وحشت رو توی چشماش ببینم...با وجود تمام این مواد لعنتی...
-بهش آسیب زدی؟!
این بار...داد میزنه...
+ق...قربان...م...من فقط میخواستم ازش اطلاعات بگیرم!
-پس بهش آسیب زدی...قبر خودتو کندی رفیق.
تماس قطع میشه... و من میمونم توی اتاقی که آنتونی از ترس نمیدونه باید چیکار کنه...و زک که احتمالا...داره میاد. به طرز مزخرفی خوشحالم که داره میاد.
و از ترس آنتونی لذت میبرم...
احساس میکنم داره خوابم می‌بره...شایدم دارم بیهوش میشم...
اون بهم با ضرب چاقو آسیب میزنه!
درد و سوزش های متعدد توی نقاط بدنم...از ساق پا تا گردنم...
و بعد روی تک تک زخم هایی که با عصبانیت زده...
الکل اسپری می‌کنه...
و من فقط جیغ میزنم...جیغ میزنم و جالب اینجاست...
صدای خودمو نمی‌شناسم...
✨پایان فصل هشتم✨
.یک
