فصل دوم/سارا
چشمام...درد میکرد. سرم...گیج میرفت...دستام رو حس کردم..لعنتی...دستام از پشت بسته شده بود...چشام با ی چشم بند محکم بسته بودن...
"سلام پرنسس" صدلش سرد و خشن بود...صداش به ی مرد نمیخورد...به ی پسر جوون میخورد...
"بیدار شد؟" صدای ی نفر دیگه که جلوتر بود.بوی وحشتناکی میومد...ی بوی...خفه کننده...صدای بارون که روی سقف میکوبید... ون ی تکون وحشتناک میخوره که منم همراهش نزدیک بود که با صورت بخورم زمین.
"نیک اروم احمق!حیوون که داری نمیبری!" دوباره همون صدا که گوش هامو نوازش میکرد...صداش به طرز وحشتناکی اروم بود...و سرد...
"معذرت"
داشتمبه این فکر میکردم که چند نفرن...مسلحن؟یا نه؟ توی این افکار غرق شده بودم که یک دفعه ی دست روی نبض گردنم حس میکنم...ی دست سرد و اروم...
"نبضت تند میزنه پرنسس...چی شده؟نکنه از من میترسی؟من که ترس ندارم عزیزم!فقط بستگی داره چطور بهم نگاه کنی پرنسس..."
دستشو برمیداره.
"میدونی چرا اینجایی؟"
بالاخره طلسم سکوت رو میشکنم و به حنجره ام زحمت صدا دراوردن میدم.
"ن...نه"
سعی کردم صدام نلرزه...ولی نتونستم...
"حدست چیه عزیزم؟تو هوشت خوبه...ت.ی پرونده ات خوندم."
وایسا بببینم چی؟؟؟پرونده ام؟یعنی...اون میدونه که من...معمولی نیستم؟
"به خاطر خودم؟"
تنها حدسی بود که به ذهنم میرسید...
"نزدیک شدی...عزیزم..."
عزیزم رو با طعنه گفت...چرا بهم میگه عزیزم؟ چرا وقتی میشنومش مو به تنم خیس میشه؟
"بهم نگو عزیزم!"
صدامو بالا بردم...
"هرچی بخوام صدات میکنم عزیزم."
صداش اروم تر شد...و ترسناک تر...
"خب...پرنسس... پیامامو خوندی؟؟"
پیاما...نکنه اونایی که از ناشناس بود رو میگه؟
"منظورم هموناییه که از شماره ناشناس بود."
بالاخره منو بدون طعنه مخاطب قرار میده.
"اره خوندمشون...تو بودی؟"
احساس میکنم که جا به جا میشه. وقتی که صداش میاد احساس میکنم که چند سانت نزدیک تر شده.
"اره عزیزم من بودم.خوشت اومد؟"
پس تو بودی...حدس میزدم...احساس میکنم اخم کردم...
"سارا...استینت چرا خونیه؟"
استینم؟اوه..استینم...چون دوباره چنگش.ن انداختم..ناخوداگاه...دوباره...همون عادتی که ازم سر میزنه وقتی که تو حال خودم نیستم و حمله پانیک بهم دست میده...اوه راستی!اون منو سارا صدا زد! پیشرفت خوبیه...
"چیزی نیست."
یک دفعه احساس میکنم به سمتم میاد و دستمو میگیره و استینمو بالا میزنه...باند و چسب زخم هارو میبینه...نه نه نه...نه!
"سارا..."
دستمو پس میکشم و تقلا میکنم و اون ولم میکنه.
"تو به خودت اسیب میزنی؟"
چجوری فهمید؟ اونا فقط زخمن...چرا گفت من زدمشون؟سکوت میکنم...
"از این به بعد وقتی پیش منی...حق نداری به خودت اسیب بزنی...فهمیدی؟!"
جواب نمیدم.
"فهمیدی؟!"
سرم رو به نشانه تایید تکون میدم.
"خوبه"
چند دقیقه میگذره...ی سکوت سنگین و خفه کننده بینمون شکل میگیره...چند دقیقه بعد ی صدای جدید میاد...صدای ی زن...
"نیک چقدر مونده؟"
نیک ی دست انداز رو رد میکنه.
"یک ساعت."
دوباره صداش میاد.ولی اینار پچ پچ کنان و غرغرو...
"لعنتی..."
صدای اون پسر جوونه میاد که بهم میگه عزیزم.
"اروم باش سابرینا"
پس اسمش سابریناست...که فکر میکنم ته ون هست.داشت توی افکار غرق میشم که یک دفعه...نفس کشیدم..اما هوا به من نمیرسید...قلبم دیوانه وار میکوبید...انگار دست های نامرئی داشتن روی من روش شکنجه واتربوردینگ رو روی من اجرا میکردن...قلبم میخواست از بینی قفسه ی سینه ام بیرون بیاد...مثل ماهی سرگردان که دنبال اب هست نفس های بریده بریده و خس خس کنان میکشم...اما چه فایده؟ هوا به ریه هام نمیرسه...احساس میکنم میخوام بمیرم...تیزی داس مرگ روی گلوم احساس میکنم...نه نه نه نه!!!!!احساس نفس تنگیم بیشتر میشه...سر پایین میوفته سمت سینه ام...
صدای نیک انگار از ته ی تونل میاد...
"فکر کنم دختره ی چیزیش شده..."
سنگینی نگاه های افراد داخل ون رو روی خودم احساس میکنم...دلم میخواست داد بزنم:_چیه؟؟ نکنه از اینکه دارم میمیرم خوشتون میاد؟؟_ احساس میکنم ی نفر میاد نزدیکم...همون پسره...دستشو میازره روی نبض گردنم...
"نبضش تند تر از حد معموله"صداش از ی تونل دور میاد...
سرم رو ناخود اگاه عقب میدم و استخون ترقوه ام نمایان میشه...تو همین حین پسره دستشو میزاره پشت سرم و سرم رو جلو میاره...و من فقط....دعا میکردم که فقط ی نفس...فقط ی نفس ریه هامو نوازش کنه...
"هی هی هی اروم باش من اینجا..قرار نیست بمیری..من اینجام...نفس بکش..اروم...با من...یک ...دو..سه..."
اشکام بی اختیار از چشمام سر میخورن...
"ن...نمی...نمیتونم...نفس بکشم..."
گریه ام بیشتر میشه...
"چرا میتونی...با من اروم نفس بکش...دم...بازدم...دوباره...دم...بازدم...گ
انجامش میدم!!!میتون نفس بکشم...بالاخره...
"خوبه...افرین...داری خوب انجامش میدی...حالا دوباره...دم...بازدم"
انجامش میدم...بالاخره نفس میکشم...انگار قلبمو افسارشو گرفت...
"خوبه...اب بخور..."
احساس میکنم ی نی نزدیک لبام میشه...وایسا؟نه...نی نبود..قمقمه بود...بین لبام مبگیر و اب میخورم...قمقمه رو از روی لبام برمیداره.
"بهتری؟"
"اره"
"خوبه...حمله ی پانیک بود؟"
"اره"
"چند وقته؟"
"از سیزده سالگی..."
"از وقتی که ازمایشات شروع شد؟"
چی؟؟؟اون...اون از کجا میدونه که من سوژه ازمایشگاهی بودم؟؟
"سارا من همه چی رو در موردت میدونم نیاز نیست توضیح بدی."
"انقدر به روم نیار..."
"باشه...ولی فعلا نه"
صدای نیک میاد...
"رسیدیم"
بلافاصله بعد از اینکه صدای نیک میاد...زک میگه:"ببخشید پرنسس..."
واساببنیم چرا داره عذر خواهی میکنه؟؟تا میام که این سوال رو از خودش بپرسم...ی دستمال خیس میاد روی لبم . بینیم...لعنتی...لعنتی...کلروفرم...واقعا؟!تقلا میکنم...
"هیشششش اروم باش عزیزم...اروم...بیدار که بشی شرلیط یک فرق میکنه...اروم باش..."
چشام اروم بسته میشه و پلکام لرزون و سنگین...
خنده ی کج و ماوجش رو روی لباش نسبت له خودم احساس میکنم...
"شب بخیر عزیزم..."
پایان فصل دوم
خوشحال میشم نظرتون و انتقادادتون رو بشنوم و استفاده کنم...
