📜 فصل اول: روز وصیت‌نامه
بخش اول — از زبان سارا
---
صدای بارون از پشت پنجره‌های بزرگ عمارت می‌ومد.
همون صدای همیشگی که انگار دیوارهای سنگی رو سنگین‌تر می‌کرد.
زیر پتوی نازکم یه کم جمع شدم و به سقف بلند اتاق خیره موندم. ابرهای تیره بیرون، نور صبح رو قورت داده بودن. اتاقم بوی چوب خیس و عطر گل‌های پژمرده می‌داد. یه روز دیگه بود. ولی نه یه روز معمولی.
امروز قرار بود وصیت‌نامه خونده بشه.
با خودم تکرار کردم: «فقط چند ساعته. چند ساعت دیگه تموم می‌شه. بعدش می‌تونم برم توی اتاقم و در رو ببندم.»
دلم یه جور عجیبی می‌فشرد. نه از غم. از انتظار. از حس این‌که چیزی توی هواست — چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده، ولی داره نزدیک می‌شه.
بلند شدم و پاهام رو گذاشتم روی فرش سرد. آینه‌ی قدیمی گوشه‌ی اتاق، تصویر یه دختر رنگ‌پریده با موهای باز و چشم‌های عسلی رو نشونم می‌داد. موهامو باز گذاشتم. همون‌طور که همیشه دوست داشتم.
دستام یه کم می‌لرزید.
امروز دوباره قرار بود همه‌شون رو ببینم. همه‌ی اسمیت‌ها و موریسون‌ها. همه‌ی لبخندهای مصنوعی، نگاه‌های سنگین، حرف‌های دوپهلو.
یه نفس عمیق کشیدم.
از اتاق که زدم بیرون، راهروی طولانی عمارت ساکت بود. فقط صدای بارون می‌ومد و قدم‌های خودم روی سنگ مرمر. از پنجره‌ی راهرو می‌شد باغ بزرگ رو دید — چمن‌های خیس، درخت‌های بلند، و مهی که دور تا دورشون پیچیده بود.
قرار بود وصیت‌نامه‌ی پدربزرگ خونده بشه.
همون پدربزرگی که هیچ‌وقت نفهمیدم چی توی ذهنش می‌گذشت. همون که همیشه با نگاه سردش از ته سالن نگام می‌کرد، انگار چیزی می‌دونست که من نمی‌دونستم.
حالا مرده بود.
و قرار بود حرف‌هاش از توی یه برگه بیرون بیاد و همه رو به هم بریزه.
---
وقتی رسیدم به طبقه‌ی اول، صدای رفت‌وآمد خدمه می‌ومد. همه داشتن برای مراسم آماده می‌شدن. یه نفر داشت میز ناهارخوری رو دستمال می‌کشید. یکی دیگه گلدون‌های تازه رو می‌چید. همه‌چیز شیک و بی‌عیب بود. مثل همیشه.
ولی من می‌دونستم که پشت این نظم، هرج‌ومرجی خوابیده که فقط منتظر یه جرقه‌ست.
از کنار اتاق مطالعه رد شدم. درش نیمه‌باز بود. صدای بابا رو شنیدم — همون لحن آروم و سرد همیشگیش:
— «مطمئن شو وکیل سر وقت برسه. نمی‌خوام امروز هیچ اشتباهی رخ بده.»
ادوارد جواب داد: — «چشم، الان پیگیرم.»
رد شدم. نمی‌خواستم دیده بشم.
امروز بهتره مثل یه شبح باشم. کم حرف بزنم، کم دیده بشم، و فقط منتظر بمونم تا همه‌چی تموم بشه.
توی سالن پذیرایی، یه نفر دیگه ایستاده بود.
جاناتان.
با همون کت‌وشلوار تیره‌ی همیشگیش، همون لبخند مودبانه‌ی ساختگی. به محض این‌که منو دید، چشم‌هاش روی صورتم چرخید و لبخندش یه ذره عمیق‌تر شد.
— «سارا... صبح بخیر. امروز روز مهمیه.»
صداش آروم بود، ولی تهش یه چیزی بود که هیچ‌وقت نمی‌شد بهش اعتماد کرد. یه لرز ریز از پشت گردنم رد شد.
— «صبح بخیر،» گفتم و نگاهم رو سمت پنجره بردم.
اون چند قدم نزدیک‌تر اومد. بوی عطرش فضا رو پر کرد. دستش رو آروم روی شونه‌م گذاشت. عضلاتم سفت شد.
— «امیدوارم امروز به نفع تو تموم بشه،» گفت و لبخند زد. «چون هر چی به نفع تو باشه، به نفع ما هم هست.»
من هیچی نگفتم. فقط یه قدم عقب رفتم تا دستش از شونه‌م بیفته.
از سالن زدم بیرون و به سمت آشپزخونه رفتم. صدای جوش اومدن کتری، یه لحظه بهم حس زنده بودن داد. چای ریختم. دستام هنوز یه خورده می‌لرزید. فنجون رو گرفتم و خیره شدم به بخاری که ازش بلند می‌شد.
«چند ساعت دیگه... فقط چند ساعت دیگه.»
---
چند ساعت بعد — سالن اصلی عمارت
همه جمع شده بودن.
اسمیت‌ها یه طرف، موریسون‌ها یه طرف دیگه. انگار حتی توی نشستن هم مرزبندی داشتن.
من گوشه‌ی سالن، کنار پنجره ایستاده بودم. بارون هنوز می‌بارید. قطره‌ها روی شیشه می‌لرزیدن و راه می‌رفتن پایین.
الیزابت با اون لبخند سردش به من نگاه کرد.
کاترین با چشم‌های گرد و بی‌خبرش.
ادوارد با نگاه مغرور همیشگیش.
پدرم جلو ایستاده بود، کنار وکیل. یه مرد میانسال با عینک ته‌استکانی و یه کیف چرمی کهنه که وصیت‌نامه توش بود.
دلم هُری ریخت.
وکیل شروع کرد:
— «همون‌طور که همه می‌دونید، مرحوم هنری اسمیت، پیش از فوتشون یه وصیت‌نامه تنظیم کردن که بنا به درخواست خودشون، امروز و با حضور همه‌ی اعضای خانواده خونده می‌شه.»
صدای بارون یه لحظه بلندتر شد.
یا شاید فقط گوش‌هام این حس رو داشتن.
— «بسمالله... اینجانب، هنری اسمیت، در کمال صحت عقل و اختیار، آخرین اراده‌ی خود را اعلام می‌کنم...»
همه ساکت بودن.
فقط صدای کاغذ می‌ومد که زیر نور لوستر می‌لرزید.
وکیل ادامه داد:
— «دارایی‌های من، شامل املاک، سهام، و حساب‌های بانکی، به طور مساوی بین اعضای خانواده تقسیم می‌شه... به جز یک مورد.»
مکث کرد.
قلبم یه ضربه محکم زد.
— «تنها کسی که سهم اصلی و مدیریت کامل مجموعه رو به ارث می‌بره...»
همه خم شدن جلو.
من هنوز کنار پنجره بودم. نفس نکشیدم.
— «... سارا اسمیت است.»
---
سالن برای چند ثانیه ساکت شد.
بعد زمزمه‌ها شروع شد.
نگاه‌ها چرخید سمت من.
الیزابت از جاش بلند شد:
— «چی؟! شوخیه؟!»
ادوارد: — «این غیرممکنه.»
پدرم هیچی نگفت. فقط یه نگاه کوتاه به من کرد.
نگاهی که توش هیچ تعجبی نبود.
انگار... می‌دونست.
من همون‌جا ایستاده بودم. بارون پشت سرم می‌بارید.
دستام یخ کرده بود.
«چرا من؟»
وکیل همون‌جا ایستاده بود. کاغذ توی دستش یه کم لرزید. ادامه داد:
— «... اما این ارث، مشروط به یک تعهده. طبق وصیت‌نامه، سارا اسمیت تنها در صورتی مالکیت کامل دارایی‌ها و مدیریت مجموعه رو در اختیار می‌گیره که تا پایان امسال با آقای جاناتان هیل ازدواج کنه. در غیر این صورت، سهم اصلی بین سایر وراث تقسیم خواهد شد.»
صدای بارون توی سرم پیچید.
من هنوز کنار پنجره بودم. نگاهم خیره مونده بود به وکیل. کلمه‌ها از دهنش بیرون اومده بودن، ولی انگار مال من نبودن. انگار یه نفر دیگه توی یه اتاق دیگه داره این حرف‌ها رو می‌زنه و من فقط از پشت شیشه تماشا می‌کنم.
بعدش سکوت شکست.
الیزابت: — «پس یعنی هنوز همه‌چی به اون بستگی داره؟»
ادوارد با پوزخند: — «شرط جالبیه.»
جاناتان همون‌جا که نشسته بود، لبخند زد.
همون لبخندی که همیشه ازش بدم می‌اومد.
انگار این لحظه رو از قبل می‌دونست. انگار منتظرش بود.
صدای یه صندلی که جابه‌جا شد.
جولیا — دخترخاله‌م — از سمت موریسون‌ها بلند شد. صورتش سرخ شده بود. چشم‌هاش برق می‌زد، ولی نه از خوشحالی.
— «این... این چه شرطیه؟» صداش یه کم لرزید. «یعنی اگه سارا نخواد... چی؟»
جاناتان آروم جواب داد: — «نمی‌خواد؟ چرا نخواد؟ این بهترین فرصته براش.»
نگاهش رو چرخوند سمت من.
— «مگه نه، سارا؟»
هیچی نگفتم.
دلم می‌خواست داد بزنم.
دلم می‌خواست یه چیزی پرت کنم سمت اون لوستر بزرگ.
ولی فقط ایستادم. دستام یخ کرده بود. قلبم تند می‌زد.
«چرا من؟ چرا باز من؟»
جولیا یه نگاه کوتاه به من کرد. توی چشم‌هاش یه چیزی بود بین نگرانی و... حسادت.
آره.
من خیلی وقت بود می‌دونستم جولیا از جاناتان خوشش میاد.
از اون مهمونی سال پیش که ساعتی با هم حرف زدن و جولیا بعدش تا صبح درباره‌ش سؤال پیچم کرد.
حالا این شرط، نه فقط من، بلکه اونم داشت خفه می‌کرد.
ویکتوریا، مادرم، یه قدم اومد جلو.
— «شاید... راه دیگه‌ای باشه. شاید بشه با وکیل صحبت کرد...»
مارکوس حرفش رو قطع کرد:
— «وصیت، وصیته. نمیشه تغییرش داد.»
صداش مثل همیشه آروم بود. سرد.
انگار داره درباره‌ی آب‌وهوا حرف می‌زنه.
بعد نگاهش اومد سمت من.
— «سارا جون، باید تصمیم بگیری. ولی عجله نکن. امروز فقط خوندن وصیته. فرصت هست.»
فرصت.
چقدر از این کلمه بدم می‌اومد.
از کنار پنجره تکون خوردم. صدای کفشم روی سنگ مرمر پیچید.
همه نگاهم می‌کردن.
جاناتان. جولیا. الیزابت. ادوارد. پدرم.
حتی کاترین که هنوز نمی‌فهمید چی شده، با چشم‌های گردش نگام می‌کرد.
من هیچی نگفتم.
از سالن زدم بیرون.
راهرو ساکت بود. فقط صدای بارون بود و نفس‌های خودم.
قدم‌هامو تند کردم.
بعد دویدم.
---
بعدازظهر — اتاق سارا
در رو بستم و قفل کردم.
پشتم به در چسبید و آروم سر خوردم پایین.
زانوهامو بغل کردم و پیشونیم رو گذاشتم روشون.
«ازدواج با جاناتان...»
اسمش به تنهایی کافی بود تا معده‌م منقبض بشه.
«اگه قبول نکنم، چی؟»
«اگه قبول کنم، چی؟»
افکارم مثل طوفان دور سرم می‌چرخیدن.
دستام می‌لرزید.
اشک نبود.
فقط یه فشاری بود توی سینه‌م که نمی‌ذاشت نفس بکشم.
آه! 😱 پس زک فقط یه آدم‌ربا نیست — از قبل به عنوان یه استاکر وارد زندگی سارا شده! این خیلی ترسناک‌تر و شخصی‌ترش می‌کنه. یعنی زک از مدتی قبل زیر نظر داشته سارا رو، و حالا که قراره نقشه‌ش رو عملی کنه، اول از طریق پیامک شروع به ایجاد ترس و کنجکاوی کرده.
بذار صحنه رو ادامه بدم از بعد از خروج سارا از سالن — وقتی می‌ره توی اتاقش و گوشیش رو چک می‌کنه...
---
✍️ ادامه از زبان سارا — اتاق، گوشی، و اولین پیام‌ها
---
در رو بستم و قفل کردم.
پشتم به در چسبید و آروم سر خوردم پایین تا نشستم روی زمین.
زانوهامو بغل کردم. پیشونیم رو گذاشتم روشون.
«ازدواج با جاناتان...»
اسمش به تنهایی کافی بود تا معده‌م منقبض بشه.
«اگه قبول نکنم، چی؟»
«اگه قبول کنم، چی؟»
افکارم مثل طوفان دور سرم می‌چرخیدن.
دستام می‌لرزید.
سوزش روی ساعدم هنوز بود.
از جیبم گوشیمو درآوردم.
شاید برای این‌که فرار کنم از افکارم.
شاید برای این‌که به یکی پیام بدم.
ولی نه... به کی می‌خواستم پیام بدم؟
هیچ‌کس نبود.
صفحه رو روشن کردم.
چند تا نوتیفیکیشن.
یه پیام از جولیا:
"سارا... می‌تونیم حرف بزنیم؟"
یکی از اما:
"امروز چقدر افتضاح بود. اگه خواستی در بزنی، بیدارم."
و بعد...
چند تا پیام از یه شماره‌ی ناشناس.
ابروهام رو کشیدم تو هم.
بازشون کردم.
شماره ناشناس:
«امروز چقدر قشنگ بودی. همیشه با موهای باز قشنگ‌تری عزیزم.»
قلبم یه لحظه ایستاد.
پایین‌تر رفتم.
«از پشت پنجره دیدمت. کنار شیشه ایستاده بودی. بارون می‌بارید. دستت رو ساعدت بود. باز داری به خودت آسیب می‌زنی پرنسس؟»
نفسم برید.
چشم‌هام به صفحه خیره موند.
«عزیزم میدونی...کسی که اینقدر خودش رو زخم می‌کنه، یا خیلی تنهاست... یا خیلی می‌ترسه.»
«تو کدومی، عزیزم؟»
---
گوشی از دستم سر خورد روی زمین.
دستام یخ کرده بودن.
قلبم داشت به شدت می‌کوبید.
«کی اینارو فرستاده؟»
از جا پریدم و رفتم سمت پنجره.
پرده رو یه کم کشیدم کنار.
بیرون تاریک بود.
بارون هنوز می‌بارید.
چراغ‌های باغ روشن بودن، ولی هیچ‌کس اونجا نبود.
«شاید یکی از خدمه‌ست... شاید یکی از مهمون‌ها...»
ولی ته دلم می‌دونستم.
این پیام‌ها از اون آدم‌های معمولی نبود.
دوباره گوشی رو برداشتم.
دستام موقع تایپ کردن می‌لرزید.
من:
«تو کی هستی؟»
یه لحظه. دو لحظه.
بعد...
در حال تایپ...
دلم ریخت.
«کسی که تو رو بهتر از همه می‌شناسه. حتی از خانواده‌ت.»
من:
«اگه تمومش نکنی، به پلیس خبر می‌دم.»
«نه نمی‌کنی. چون اونوقت باید بهشون بگی از چی می‌ترسی. و تو حتی به خودت هم هنوز نگفتی از چی می‌ترسی.»
نفسم تند شده بود.
اشکم درومده بود.
دستام به قدری می‌لرزید که گوشی دوباره از دستم افتاد.
---
نشستم کف اتاق.
پشت به تخت.
زانوهامو کشیدم توی سینه‌م.
«این یه بازیه... یه بازی ترسناکه...»
ولی یه حس دیگه هم بود.
یه حس عجیب که ته دلم رو می‌خارید.
«این یارو... از دستم خبر داره. از خودآزاری‌م خبر داره. از تنهاییم خبر داره.»
«کی می‌تونه اینقدر نزدیک باشه... بدون این‌که بفهمم؟!
---
صدای در.
تق. تق. تق.
— «سارا؟»
صدای جولیا بود.
— «می‌تونم بیام تو؟»
چشم‌هامو بستم.
«الان نه...»
ولی در رو باز نکردم.
صدای دیگه‌ای اومد.
— «جولیا، بذار تنها باشه.»
صدای اما بود. دخترعمه‌م.
تنها کسی که شاید واقعاً می‌فهمید.
جولیا یه لحظه مکث کرد.
بعد صدای پاش دور شد.
من همون‌جا پشت در نشستم.
بارون هنوز می‌بارید.
---
شب — بیرون از عمارت
نمی‌تونستم توی اون خونه نفس بکشم.
یواشکی از در پشتی زدم بیرون.
هوا سرد بود. بارون نمنم می‌زد.
کاپشنم رو کشیدم رو سرم و راه افتادم سمت جاده.
همون کافه‌ی همیشگی.
چراغ‌هاش از دور مثل یه نقطه‌ی گرم توی تاریکی می‌درخشیدن.
رفتم تو.
بوی قهوه و دارچین.
یه گوشه نشستم. لیوان داغ رو گرفتم بین دستام.
دلم می‌خواست یه نفر نجاتم بده.
یه نفر که اصلاً نشناسمش.
یه نفر که کاری به اسم اسمیت و وصیت‌نامه و جاناتان نداشته باشه.
ولی هیچ‌کس نیومد.
ساعت از ده شب گذشت.
از کافه زدم بیرون.
خیابون خلوت بود.
بارون یه کم شدیدتر شده بود.
صدای قطره‌ها روی آسفالت می‌خورد.
توی کوچه‌ی باریک پشت کافه، یه ماشین ایستاده بود.
ون سیاه.
همون لحظه که چشمم بهش افتاد، یه حس عجیب توی دلم پیچید.
انگار یه چیزی توی ذهنم فریاد زد: «فرار کن.»
ولی دیر شده بود.
صدای درِ ون پشت سرم باز شد.
دستای محکمی دور کمرم پیچید.
یه پارچه روی دهنم فشار داده شد.
بوی تیز و شیمیایی...
چشم‌هام سنگین شد.
پاهام شل شدن.
آخرین چیزی که دیدم، چراغ کافه بود که داشت محو می‌شد.
و یه چشم قهوه‌ای روشن... یه چشم زرد...
که از توی تاریکی به من خیره شده بود.
---
✨ پایان فصل اول ✨
-ه بخش کوتاه از زبان زک بیارم وسطش؟ ببریم.
