فصل هفتم
سارا
هنوز بینمون سکوت برقرار بود...سکوتی که برای توصیف سنگینیش هیچ وصف درستی براش پیدا نمیکنم...به اجزای صورتش خیره میشم.
"چرا؟"
بالاخره حرف میزنم.
"چون نیک سرکشه. ممکنه حرفی بزنه که نباید یا کاری بکنه که نباید."
"این جوابش نبود."
دستاشو میزاره توی جیبش و نگاهشو ازم میدزده.بدون اینکه جوابمو بده به سمت در میره اما قبل از خارج شدن بدون اینکه نگاهم بکنه میگه:"فردا به جای نیک کس دیگه ای میاد. من فردا اینجا نیستم...فقط یادت باشه اون مثل نیک دل نازک نیست و مثل من نیست. امیدوارم از دیدنش شوکه نشی."
و بعد بدون اینکه منتظر جوابم بمونه از در خارج میشه و بیرون میره و منو با ی عالمه افکاری که نباید توی ذهنم باشه، تنهام میزاره. و مهم ترین کری که مثل خوره توی ذهنم بود...این بودکه...چرا باید از دیدنش شوکه بشم؟!
صبح روز بعد
چشمام هنوز سنگینه. هنوز روی همون تختم ولی ی چیزی فرق میکنه...
دست و پام مثل روز اول بسته است.
محکم تر از قبل . اما...چرا؟ کی همچین کاری کرده. من چجور نفهمیدم؟!
تقلا میکنم. دست و پام رو میکشم اما فایده ای نداره . فقط درد و سوزش. توی همین حین صدای قدم های سنگینی از اون در فلزی زمخت میاد...اما این صدای قدم های زک نیست... برای نیک هم نیست. حتی سابرینا. کلید توی قفل در میره و در باز میشه و من...کسی رو میبینم که نفس کشیدن رو یادم میره...آنتونی...خدمتکار بیست ساله عمارت اسمیت.. کسی که سه ماه پیش استخدام شد. موهای جوگندمی. چشمای سبز . ی زخم روی ابروی راستش که چاک خورده بود.کت و شلوار مارک دار و بوی ادکلن سرد و مردونه....به انتونی نمیخوره که فقیر و بی سرپرست باشه برای خرج دانشگاه نیاز به پول داشته باشه. حد اقل نه با اون کت و شلوار و ساعت و کفش گرون قیمت و مارک دار. حد اقل اون چیزی که برای ما تعریف کرد...بدبخت بودنش بود... من هنوز توی شوک بودم...
"سارا..."
برای اولین بار اسمم رو صدا زد... درحالی که همیشه یا خانم بودم، یا خانم اسمیت. پوزخندی روی لب هاش میشنه که معده ام منقبض میشه. میاد داخل و در رو پشت سرش میبنده. به سمت صندلی میره که زک همیشه روی اون میشست. صندلی رو میکشه جلو کنار تختم. روی صندلی میشینه و ارنج هاش رو روی پاش قرار میده. به سمتم خم میشه طوری که بینمون پنج وجب فاصله است.
"سارا...چه خبر؟!"
چشمام غرق در خشم وجودم میشه.
"خفه شو انتونی..."
چند ثانیه سکوت میکنه و بعد میزنه زیر خنده.
"وقتایی که برات چای میاوردم اینطور صحبت نمیکردی..."
"برو به درک سیاه..."
خنده اش کمرنگ میشه اما از بین نمیره.
"سارا قبل از اینکه کارمون رو شروع کنم ازت میخوام باهام هماری کنی...تا کار به جا های باریک نکشه. باشه؟!"
وایسا ببینم؟ همکاری؟!
"من هیچ کاری نمیکنم عوضی!!!"
"میبینیم...همه زیر دست من به حرف میان. حتی ادمایی به لجبازی تو."
به پشتی تکیه میده و ی پاش رو میاندازه روی پای دیگه اش ودستاش رو روی سینه اش قفل میکنه.
"خب سارا خلاصه بگم که امروز حوصله ی حرف اضافه و اینا رو ندارم. به خصوص لجبازی های تو"
ادامه میده.
"سوال اول. کلینیک دکتر ویلیامز کجاست؟!"
با شنیدن فامیلی اون عوضی... فکم منقبض میشه. اون دکتری که هر روز مسئول انداختنم توی مخاذن آب بود...تا ببینه بر اساس دوز قرص های خودش نسبت به خفگی چقدر دووم میارم...6 سال پیش.
"چرا میپرسی عوضی؟!"
"چون دنبالش هستیم و باید بفهمیم چپوری ویژگی های خونت رو ارتقا داده."
خون...خون...خون...چرا همیشه ققضیه سر این خون لعنتیه؟!
"نمیدونم"
"دروغ"
از جاش بلند میشه و از در بیرون میره. طولی نمیکشه که برمیگرده. اما این بار... با ی کیف...کیف فلزی. مثل جعبه ابزار میمونه. برمییگرده سر جاش و اون جعبه رو جلوی پاش میزاره.
"میدونی داخلش چیه؟!"
نگاه مختصری به جعب میاندازم و بعد به خودش.
"حدس میزنم وسایل شکنجه."
"نزدیک بود اما دقیق نبود."
و بعد...در اون جعبه رو باز میکنه. چاقوی جراحی...سوزن خیاطی...اسید...شلاق...وسایلی که شکل ترسناکی دارن و اسمش رو نمیدونم. انقدر عجیبن که حتی اسمش هم نمیتونم حدس بزنم.
وسایل رو بیر.ن میاورد و مرتب روی میز زک میچید. انگار داره قلموهای نقاشی رو مثل ی نقاش حرفه ای روی میز کارش برای خلق ی شاهکار جدید ، اماده میکنه. اروم...با دفت..منظم... اما چیز هایی که توجه من رو به خودشون جلب میکنن وسایل ها نبود...ویال هایی بودن که با دقت کنارهم میچیدن. با رنگ های مختلف و نوشته های ناخوانا روی ویال هاش. بعد سرنگ...نه یکی...نه دوتا... حد اقل اون چیزی که من دیدم، 12 تا...دستاش رو از چیدن ئسایل های عزیزش میکشه...بعد به من نگاه میکنه و پوزخندی میزنه که دلم میخواد دندوناش رو توی دهنش خورد کنم.
"خب سارا...بیا کارمون رو شروع کنیم...خانم اسمیت..."
پایان فصل هفتم
