فصل ششم/سارا
هنوزتوی بهت بودم...چرا همچین حرفی بهم زد؟! چرا میخواد منو به مشتری تحویل ده؟! اصلا مشتری چه کسیه که با مافبا همچین قرار دادی بسته؟؟تو افکارم غرق شده بودم...توی چرخه افکارم گیر کرده بودم. زک چرا انقدر عجیب رفتار میکرد؟
شروع کردم به قدم زدن داخل اتاق و با موهام بازی میکردم. توی همین حین صدای قدم از پشت در میشنوم. بوی...ادکلن سرد...
زک
در رو باز میکنه و میاد داخل...
"سارا "
"بله"
"چطوری؟"
"چی؟"
"دارم حالتو میپرسم."
"اهان...ممنونم."
"نگفتم که تشکر کنی. گفتم که بگی خوبم.نگفتی."
"خوبم."
"نیستی"
"هستم"
"پس چرا دو ساعته داری قدم میزنی و با موهات ور میری؟"
ساکت شدم.
"هروقت عصبی میشی این کارو میکنی"
"قراره منو به کی تحویل بدی؟"
"فعلا نه"
"فعلا؟یعنی قراره منو تحوبل بدی؟"
"اره ولی نه الان"
"حد اقل بگو به کی!!"
"نمیدونم."
"دروغ میگی!"
"دروغ نمیگم سارا باور کن نمیدونم"
راست میگفت. چشماش دروغ نمیگفتن...راست میگفت...نگاهمو ازش میدزدم و به سمت تختم میرم. روش رو به دیوار پشت به زک دراز میکشم.
"قهر کردی الان؟!!"
"نه"
میاد سمتم و کنار تخت زانو میزنه. طوریکه اگر سرمو برگردونم صورتم مقابل صوتش قرار میگیره.
"سارا نگاهم کن"
"میشنوم"
"من ازت خواستم نگاهم کنی."
ولی من نمیخوام...نمیخوام باهاش چشم تو چشم بشم...چون میترسم اگر به چشماش نگاه کنم دیگه نتونم نگاهمو بردارم...چون همونطور که به خوش هم گفته بودم...چشماش مسحور کننده ترین چیزی بود که من تاحالا توی عمرم دیدم!
چند ثانیه مکثث کرد و بعد...کاری میکنه که من نفس کشیدن یادم میره...
داز جاش بلند مبشه و بعد خم میشه و شونه ام رو میگیره و میچسبونه به تشک...موهام روی بالش پخش میشه... عد دست دیگه اش هم میزاره روی اون یکی شونه ام... محکم شونه هام رو به تشک فشار میده... نه اونقدر که درد بگیره اونقدر که نتونم فرار بکنم...
لعنتی!لعنتی! لعنتی!
باهاش چشم تو چشم شدم...دوباره...
"چرا انقدر لجبازی؟"
"تو چرا انقدر سلطه گری؟!"
"سلطه گر؟!"
"اوهوم."
"سارا اتفاقی افتاده من خبر ندارم؟!"
"نه"
"باشه...ولی تو خوب نیستی."
"نه نیستم."
"چرا؟!"
"چون قراره منو مثل ی کالا به کسی که نمیدونی تحویل بدی و در ازای تحویل دادن من پول زیادی دریافت کنی!"
سکوت میکنه.
"قراره منو بفروشی"
"قراره تحویلت بدم. فرق داره"
خنده تلخی میکنم.
"اره حتما ! وقتی ادم رو بسته بندی نمیکنی و با روبان تحویل نمیدی ، اسمش فروش نیست."
زک نگاه کوتاهی به اجزای صورتم میاندازه و نگاهش توی چشمام قفل میشه.
"مشتری پول میده. من هم تحویلش میدم. خیلی ساده است"
"برای تو شاید."
"برای تو هم اگر دهنتو ببندی ساده تر میشه"
پوز خند میزنم.
"اگه قرار بود دهنمو ببندم احتمالا اینجا زندانی نبودم."
"اگر من نخوام منو تحویل بدی چی؟!"
"فکر کردی من ازت اجازه میگیرم؟!"
لبخند کوتاهی میزنم.
"نه .فقط میخواستم بدونم این اعتماد به نفست واقعیه یا فقط وقتی دستت اسلحه هست انقدر زیاده"
زک ابرو هاشو بالا انداخت.
"داری منو امتحان میکنی؟!"
"نه. فقط حوصله ام سر رفته"
""خیلی خب...ادامه بده."
"چی؟!"
"کری؟! گفتم حرفتو ادامه بده.ببینم بالاخره یه جمله بلدی بگی که ارزش جواب دادن داشته باشه."
"باشه. تو ی ادم خودخواه کنترل گر و ..."
حرفمو قطع میکنه.
"اینا رو قبلا گفتی"
"...و به شدت مغروری!"
"اینم گفتی"
"هنوز تموم نشده."
"متاسفانه حدس زدم"
"فکر میکنی چون من اینجام هر کاری بخوای یتونی باهام انجام بدی."
"نه"
"پس چرا انقدر مطمئنی میتونی منو تحویل بدی؟"
زک چند ثانیه نگاهم کرد.
"چون میدونم وقتی پای منفعت وسط باشه ادما معمولا به حرف وجدانشون گوش نمیدن."
خندیدم.
"عجب پس بالاخره ی چیزی در مورد خودت گفتی!"
"چی؟!"
"اینکه خودتو ادمی میدونی که وجدان نداره"
زک این بار جواب نداد. من با رضایت لبخند میزنم.
"دیدی؟ بالاخره ساکتت کردم."
زک اروم شونه هامو ول کرد و صاف شد و کت مارک دار و گرون قیمتش رو مرتب کرد.
"نه"
به سمت در رفت و قبل از خروج برگشت.
"فقط داشتم فکر میکردم چطور ممکنه کسی با این همه اعتماد به نفس، هنوز متوجه نشده باشه که توی این اتاق هیچ قدرتی نداره."
زک لبخند خیلی کوتاهی زد و بعد از روی لباش محو شد.
"این یکی رو قبول دارم عزیزم..."
میره بیرون و در رو میبنده و بعد قفلش میکنه.
روز ها همینطور میگذره. هر روز زک میاد و باهام صحبت میکنه. نیک هر روز برام اب و اونیگیری میاره. منم اعتراضی نمیکنم...فقط انگار عادت کردم. رابطه ام با نیک بهتر از چیزی شده که فکرشو میکردم. فهمیدم که نیک دو تا گربه ی پشمالو داره که بعد از انبار هر شب میره خونه پیششون.فهمیدم که پدر و مادرش و توی یه آتیش سوزی از دست میده و فقط خودش و خواهرش ماریا میمونم.نیک میگفت ماریا رو خیلی دوست داشت ولی دنیا اونقدر بی رحم هست که ماریا هم ازش بگیره. میگفت یک روز که داشته از دانشگاه برمیگشته گم میشه و پلیس بعد یک ماه گزارش میده که کرده ولی اون باور ندارم...هنوز هم منتظره...منم به عنوان همدردی...فقط...دستشو گرفتم.چند روزی همینطور میگذره...تا اینکه... ی روز زک عصبانی میاد اتاقم... با قدم های بزرگ و محکم و فک سفتی که به نظرم اگر یکم دیگه بهش فشار میومد قطعا می‌شکست. میاد جلوم وایمیسه.
"چیه چرا اینطوری شدی؟!"
مردمک چشماش می‌لرزید...انگار توی چشماش زلزله شده بود.
"تو با نیک حرف زدی."
"خب که چی؟!"
"و دستشو گرفتی..."
ساکت میشم.
"می‌دونستی حق نداری از این کارا بکنی؟؟!!!"
"مگه صحبت کردن جریمه؟!!"
"نه جرم نیست ولی اینجا به غیر از من با کس دیگه ای نمیتونی صحبت کنی."
"چرا؟!"
از جاش بلند میشه قدم میزنه.
"چراش به تو ربطی نداره"
"پس منم هم باهاش حرف میزنم هم دستشو میگیرم.تازه شاید بغلش هم بکنم!!"
پشتش به من بود.به محض تموم شدن جمله ام...سرش رو طرفم کمی بر میگیردونه. طوری که من نمی رخش رو میبینم...قیافه اش...ترسناک و سرد میشه...خنثی میشه... وحشتناک...قیافه اش به طوری وحشتناک میشه که فکر میکنم اگر کمی دیگه ادامه بدم میاد و من و نیک روی جلوی همدیگه مثله کنه...
"چی گفتی؟!"
صداش آروم بود...تیز بود...و همین بود که ترسناکش میکرد...
ولی من از اونجایی که دختر به شدت لجبازی هستم این بار هم حرف زور توی گوشم نمیره...در حالی که داشتم عین چمن زار توی باد می‌لرزیدم ولی به روی خودم نیاوردم و از جام بلند میشم و میرم سمتش و صاف توی اون چشمای قشنگش...-آه...چرا باید چماش اینقدر زیبا باشه...؟- زل میزنم و میگم:
"گفتم منم هم باهاش حرف میزنم هم دستشو میگیرم.تازه شاید بغلش هم بکنم!!!"
و زک...زک با آتیشی که توی چشماشه و من شدم بنزینش بهم نگاه میکنه...کامل می‌چرخه سمتم و بعد...
"پرنسس میدونی عواقب اینطوری گفتن به من چیه؟!می‌دونستی که تو اولین نفری هستی که من اینقدر باهاش نرمم؟؟"
ساکت میشم و اون ادامه میده.
"سارا خواهرت...کاترین چند سالشه؟!"
خشکم میزنه...اون...داره میره سمت خط قرمزم...
"ش...شونزده..."
چند ثانیه به یک نقطه خیره میشه...نه از اون خیره شدن نایی که نمیتونی از نگاه به اون نقطه در بیای...از اون نگاه هایی که حد اقل توی چهره هر مغز متفکری دیدیم...بعد نگاهش رو میدوزه به من. دستش رو میاره روی شونه ام...خشکم میزنه...لمسش...مرگباره...نیز و سرد...و البته تهدید آمیز...
"توی این شونزده سال زندگی خوبی داشته؟!"
"چی؟!"
"شنیدی.جواب بده."
"نه خوب نه بد..."
خنده ی کج و ماوجی میزنه...
"بهش بگو حتما از لحظات زندگیش لذت ببره...شاید روز های اخرشو سر کنه..."
همین ی جمله کافی بود که موجب از خشم توی سینه ام شله ور بشه...
"چ... چی؟...تو داری خواهرم رو تهدید میکنی؟!"
"هر چی میخوای اسمشو بزار."
"من اسمشو میزارم عوضی بازی در آوردن"
"اگر میخوای من ' عوضی بازی ' در میارم باید ی کاری برام بکنی"
"چی؟!"
"بین من و نیک همیشه باید من رو انتخاب کنی"
من خشکم میزنه...زک حسودی میکنه؟؟ یا نکنه زیادی سلطه گره؟!!شایدم از تعریف کنه کردن و انتخاب شدن خوشش میاد...
پایان فصل ششم
