فصل سوم > سارا>
چشمام...میسوخت و درد میکرد...سعی کردم بازشون بکنم...ولی نتونستم...دوباره همون چشم بند لعنتی...دوباره همون حس و حال...درد توی سرم...توی کل سرم...سرگیجه...حات تهوع...داشتم به خودم میومدم که...صداش اومد و توی جایی که بودیم پیچید...
"سلام عزیزم...خوب خوابیدی؟"
"خفه شو!!!"
صدام گرفته بود...
"اوه...چه گستاخ شدی عزیزم...اشکالی نداره من صبرم زیاده..."
کمی فکر کردم که کجام...افراد دورم چند نفرن...اصلا من تو ی چه حالتی ام!کمی که تمرکز کردم فهمیدم...روی ی تخت که با پلاستیک...وایسا بببینم چی؟! پلاستیک؟...اره...پلاستیک پوشونده بودن...ولی...چرا؟!کمی که فکرمیکنم...تن و بدنم لرزه ای خفیف به خودش میگیره...پلاستیک گذاشتن که اگر خونمو ریختن روی پلاستیک بریزه...نه تخت...تا ردی نمونه...چه هوشمندانه.بعد متوجه میشم که دستامو با ی طناب با میله های بالایی تخت و پاهامو به میله های پایینی تخت محکم بسته ان... طوریکه سوزش رو بین مچ های دستامو پاهام احساس میکنم...
"پرنسس ارومی...چی شده؟نکنه کلروفرم زیاد رو ی دستمالم زدم؟"
سکوت میکنم...
"از اینکه حرف نمیزنی بدم میاد."
صداش ارومتر و سردتر میشه...همچنین ترسناک تر...صدای جابجا کردن و ورق زدن برگه میاد.سرمو سمت صدا میچرخونم...احستس میکنم که اونم این چرخشو دیده . متوجهش شوه..میت.نم سنگینی نگاهش رو روس خودم حس کنم.
"روانشناسی میخونی؟"
"اره"
"چه جالب...منم دکترای جرم شناسی دارم...شاید بتونم توی تکالیفت کمکت کنم پرنسس..."
مسخره...
"اوممم...ضریب هوشی بالایی هم داری...خوبه...از گروگان های کند ذهن بدم میاد ولی من...از تو خوشم میاد..."
اَیییی...از من خوشش میاد...چقدر...حال بهم زن...امیدوارم نگاهش به من مثل ی گروگان باشه.
"میدونی...من معمولا با گروگانام انقدر مهربون نیستم...که وقتی تشنه شون میشه بهشون اب بدم یا حمله پانیک که بهشون دست میده ارومشون کنم...یعنی خیلیا مثل من مهربون نیستن...قدرم. ب.ن خانم خانما."
"خانم خانما؟؟واقعا؟؟اون از عزیزم و این هم از پرنسس و اینم از خانم خانما!!!"
"چیه؟دوست نداری؟"
"من هیچیتو دوست ندارم !!"
"منو ندیدی که اینو میگی..."
احساس میکنم که لبخند میزنه که از سر اعتماد به نفس کاذبش سرچشمه میگیره...
"منظورت چیه؟"
"منظورم اینه که دخترای هم سن و سال تو برای سر و دست میشکونن قبل از اینکه بفهمن کارشون به کجا و به کی رسیده."
احساس میکنم دارم از این حرفش تمام عضلاتم منقبض میشن و میخوام بالا بیارم.
"تو چقدر مغروری!!!"
"نه عزیزم...داری اشتباه میگی...اگر این که من خیلی جذابم واقیت باشه،بازم اسمشو میزاری غرور؟"
"اره"
"بگذریم..."
نفس عمیقی میکشه و قلنج های دستاشو میشکونه. احساس میکنم...نه یقین دارم که میاد سمتم...صدای تق تق کفشش توی ا.ن فضا میچرخه. احساس مکینم خیلی نزدیکه.بعد صدای صندلی میاد...احساس میکنم کعه خم میشه...بعد...نفساش رو که بوی خمیر دندون marvis اصل و بوی ادکلن مردونه ی سرد encre noire اوه...پس پولداره...حد اقل پول ادکلن و خمیر دندونش روی هم شاید بشه ی ایرپاد خفن یا ی اسکوتر شارژی یا ی ساعت هوشمند باهاش خرید...شایدم ی عالمه لباس یا لوازم ارایش مارک دار...
"چند سالته سارا؟"
سارا..نه پرنسس...نه عزیزم...نه خانم خانما...سار...بالاخره...اینکه اسمم ر. از زبن همچین ادمی میشنوم یکم اروم میشم...به طرز خیلی...
"18"
"خب...چه قرص هایی مصرف میکنی؟"
چی؟؟قرص های من چه ربطی به اون داره؟
"جواب بده سارا ... از وقت تلف کردن بدم میاد...همه اش..."
نفس بریده بریده و لرزونی میکشم و لبامو از هم باز میکنم.
"فلوکستین و ریسپریدون و مورفین و ملاتونین"
"اوه...فکر نمیکردم وضع انقدر خراب باشه...متاسفم"
"چی؟؟"
"چیو چی؟"
"گفتی متاسفم...باورم نمیشه."
"چیه مگه؟تو شرایط سختی رو داری میگذرونی.بد نیست یکی همچین چیزی رو بگه."
"از زبون تو همه چی مثل زهر میمونه"
"درسته...تو هم همچین زبونت شیرین نیست"ممن.ن از تعریفت"
"خواهش"
"خب سوال بعدی..."
نفسمو تی سینه ام حبس کردم...
"میخوای بدونی قبل از اینکه بیارمت اینجا دریاره ات چی فهمیدم؟"
سوال مثل پتک خورد توی سرم.
"چ...چی؟؟!!"
"اینکه تو چندین ساله خودکشی های متعدد داشتی...خودکشی های ناموفق...خود زنی...هزیون...چرا سارا؟کی این کارو باهات کرده؟"
"فکر نمبکردم روانشناسا ادم ربایی بکنن.."
"جواب سوال منو بده."
"به تو مربوط نیست."
"سازمان پروژه فرشته ها؟؟"
چی؟!اون....اینو از کجا میدونست؟؟
"تو...از کجا..."
فکم قفل میشه...حتی نمیتونم نفس بکشم...احساس میکنم ثانیه ها اونقدر کند شده که هر کدوم یک ساعت طول میکشن...
"سارا من همه چی رو درموردت میدونم..."
سکوت میکنم...
"فکر میکنم جوابمو گرفتم..."
"خب سوال بعدی...لطفا سر هر سوال انقدر سوال نشنیده به نظر نرس...اینطوریکه میکنی دلم میخواد خفه ات کنم."
"سوال اخر...تو فکر میکنی گروگانی؟"
"چ...چی؟"
"شنیدی"
"نمیدونم..."
"صادقانه بود...ممنونم...خب برای امر.ز کافیه.فردا دوباره میام پیشت."
از صندلی بلند میشه و قدم هاش دور میشه و بعد صدای بسته شدن و قفل شدن در میاد.
سوالی که هی توی ذهنم تکرار میشد این بود که...
اون چقدر ازم میدونه؟!
پایان فصل سوم
