ضلالت کدامین شب یخبندان بی سرور را بر فروغ درخشان مهرِ آتشین روی من برتری دادی؟ای ابله بی مثال خواستنی!
چه میشود کرد تو هم به مثال من بشر بودی و بشر همیشه نادان است.نادان است که به هیچ پایانی قانع نیست، نادان است که به هیچ راز مبرا از نیازی راضی نیست، به هیچ سرور بی خروشی شاد نیست. هیچ زمان به چه چه بلبل زندگانی مان بدون گفت و حال دگران نمی نازیم. بشر صد ها سال هم که بگذرد ناشی ست در عشق که در نمی یابد همچون منی در ساحل خلیج خنده هایش آرام گرفتم. من خوب نیستم و همیشه یک همچون منی در وجود تمام شما جاریست، هیچکدام از شما بی عیب نیستید بی عیب هم نمی شوید اما برای او بی مثال می شوید حالا او هر چیز و هر کس هر دین و کیشی باشد مهم شمایید که همچون منی که در شما جاریست جلوه گری می کند آن زمان.
هر چه قدرم بی مثال جلوه کنید باز هم به سوی دیگر زاویه می کشد ، عزیزدردانه نادان.
هر گلی را هم که دوست بداری او به سوی رودی کشیده می شود که به او آب می دهد و به خورشیدی روی می کند که به اون نور می تاباند. طبیعی ست دیگ نه ذاتش تمنای نیاز هاست . شاید می گویید اگر در سایه محبت من می ماند می خشکید و میمرد اما مگر ایمان همین نیست که باور داشته بشی حتی اگر پژمرده شوی هر چند اگر می ماند مجال نمی دادم روزگار را که بِخُشکاند ریشه همچون اویی برای همچون منی را . خون خود را به پایش می ریختم که ریشه اش سیراب گردد ، سینه ام را می شکافتم قلبم را بیرون می کشیدم که نور بتاباند بر او .
جان شیرینم ! می دانم تکراری شده ندای تو اما چه تکراری شیرین تر از آنکه در خط به خط و حرف به حرفش تمنای تو تکرار گردد، جهان کوچکم ،شبنم پاکیزه سحرگاه، لذت ترد صبحگاهی ، شکوه کوهسار های استوار، شقایق باغ امید باران عصرگاه بهاری، هیچکدام از کلماتی که ردیف کردم توان وصف تو را ندارند.تمامشان شب و روز از درگاهت جلوه گری و زیبایی گدایی میکنند؛ بخشنده ای بخشایش میکنی از بی مثال بودنت را اما چه میشه کرد زیبایی ات آنقدر وسیع و شکوه ات آنقدر بی پایان است که دریا دریا هم سیرت و صورت زیبا ببخشی هیچ شگفتی ای به پایت نمی رسد به پای همچون تویی که برای همچون منی ست.
