ویرگول
ورودثبت نام
Gh_RC
Gh_RC
Gh_RC
Gh_RC
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

ترازوی بی تراز

بانگ سحر خوش آواز بود و ساز تابش خورشید هم کوک بود.همه نه تنها در مزرعه نه روستا نه در شهر همه در دنیا غیر از کسانی همچون او کمر سبزه ها را راست می دیدند،چشمه های عشق را خروشان و زلال ، بازوان تلاش را پر زور و ترازوی عدالت را درست بر اندازه و تعادل.او در قعر تاریکی ، کاخ دلتنگی هایش متوجه عادی نبودن ترازو شده بود.ترازو چه می گفت ؟ می گفت من جنس سنگ و شیشه را یکی می دانم؟نمی گفت و اگر می گفت چیزی جزه یاوه به هم نمی بافت.در یک کفه تنها مرد قرار می گیرد در طرف دیگر کفه نامردی زن اما نه تنها و محکم ،با فرزندان و نجابت و آبرویش تازه می توانست همطراز مرد شود.او متوجه بود زن همچون درخت تاک پرباری می ماند ،غالبش نعمت و رحمت اما خمیده و متواضع،همه مست از شیره محشر حبه انگورهایش می شوند ولی اما قتل می کنند در حقش با تیشه بر ریشه زدنش.چهره ی سفید و رنگ و رو رفته اش که از پنجره آمد بیرون تا نور خورشید سحری را عبادت کند ،خبر از نا آرامی خیالش می داد.موهای حجیمش چون شعله های فروزان آتش در هوای آزاد پرواز می کردند و انگار با رنگ سرخشان پروانگان را می گداختند.چشم هایش شرارت را از دست داده بودند.دیگر نمی خواست با دختر عمو هایش در کوچه های تنگ روستا بدود و قایم موشک بازی کند،دیگر برایش مهم نبود اولین کسی باشد که نان داغ نانوا را می گیرد و می چشد و ستایش می کند.حتی دلش برای خنکای بهشتی درختان صنوبر روی تپه هم تنگ نبود.وجودش درد می کرد ، روحش آزرده بود سراسرش بی قرار.یک شبه بزرگ شده بود دخترک بی نوا ، بازی کرد ،خندید،قهقهه زد آنروز در دنیای کوچک بازی های کودکانه.پا روی پله های جوانی گذاشت در خانه را باز کرد و اما تنها یک چیز دید ، دنیایی را دید که بزرگش کرد.زنان می خندیدند هلهله می کردند ، هدیه می دادند، اما انگار کسی زیر رخت سفید عروسی جامه سیه بختی به تن عروس کوچک کرده بود.لرزان به سوی خواهرش رفت ، خواهر از شبنم گل خوشبوتر و از گل نرگس نحیف ترش.ترس و شجاعت را در هم آمیخت ، دست زیر چانه اش گذاشت .دنیای کودکی در آنی ویران شد همان وقت که چشمان گریان خواهر را دید.اشک ، اشک شوق نبود ضجه بود شیون بود التماس بود که زیر این پرده ی شفاف پنهان شده و جرئت بیرون آمدن نداشت.این چه شادی بود،همه شاد بودند غیر نقش اصلی،سفید پوش مجلسشان عروس بود یا عروسک خیمه شب بازی؟از خاطرات منفورش در بست گام در راه نهاد پاهایش لرزان بر زمین آرام می گرفتند.تنش یخ بود اما روحش گر داشت .می سوخت ، داغ می شد در این دوزخ.مگر چقدر بدی کرده بود که اینچنین سرنوشتی را دست قضا به دستش داد.تاب نداشت تحملش طاق شده بود.یعنی صدای خنده هایش آنقدر بلند بود که آرامش خدا را برهم زده بود و اینچنین هر چه داشت و نداشت بر باد هوا رفت.آخر بی بی همیشه می گفت دختر نباید با صدای بلند بخندد.چرا نباید؟خدا مهربان است مگر او دوست ندارد بندگانش شاد باشند ؟ پس این حرف های پوچ و عذاب آور از کجا آمدند تا غرور یک دختر را به یغما ببرند.به نزدیکی رود رسید،از پرچین دورش راهی برای نفوذ و فتح آنجا پیدا کرد.از وقتی خواهرش روز قبل عروسی خود را در اینجا خفه کرد و زیارت بعدی رویش را به قیامت موکول کرد خان دستور داد دورش پرچین بزنند.خان آن روز هوار می کشید :همه دختران نصفه عقلند!چرا خان ؟ چون دوست دارند حیات را آنطور که می خواهند رقم بزنند یا اینکه می خواهند قلم سرنوشتشان را خود به دست گیرند.به آب و خاک و خون و آتش قسم که دختر ها هم خوش خط اند.تا سینه در آب رفت ، شهیق زد از سرما.انگار از آتش ذلت درونش کمی تسکین یافت.چشم بست قطعا سیاهی آن از دنیایش بدتر نبود.پرنده ها می خواندند،کشاورزان طرح طراوت بر مزارع می کشیدند و نانوا باز هم نان خوش طعم می پخت.هیچ چیز تغییر نکرد،هیچ کس به حرف دل بلوری شان تامل نکرد...
بیدختر
۰
۰
Gh_RC
Gh_RC
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید