
چرا لازم است تا یک مادر راز دار برای کودک خود باشید؟ در این مقاله به این پرسش شما پاسخ خواهم داد.
کودکان موجودات بسیار دوست داشتنی هستند، رفتارها و کارهای آنها بسیار شیرین و دلنشین است و این دوست داشتنی بودن کودکان سبب میشود که در بسیاری از مواقع والدین کودک از شیرین زبانی ها و کارهای کودک با دیگران صحبت کنند و یا به پرسش هایی که دیگران از روی علاقه درمورد کودک میپرسند، پاسخ دهند.
هنگامی که مادری با کودک خود، درحال کار کردن است یا در لحظات دیگر زندگی، اتفاقات شیرین و تلخی رخ میدهد که بعضی از این اتفاقات ممکن است خنده دار باشد یا شاید هم ناراحت کننده باشد.
در این شرایط هنگامی که، مادر کودک با اطرافیان، دوست، خواهر یا هر فرد دیگری، گفتگو میکند و به عنوان مثال میگوید که: “امروز زد لیوان آب و ریخت، من تمیز کردم”.
گاهی نیز به دلیل خستگی که مادر دارد، شروع به توضیح درمورد رفتارهای نادرست کودک و بیان خستگی های خود میکند.
این گفته ها از نظر والدین و اطرافیان، فقط یک تعریف و توصیف است و گذرا است، اما این گفته ها از نظر کودک میتواند رازهای زندگی او باشد.
اتفاقاتی که برای کودک پیش آمده است، در حیطه ی خود کودک است، حتی اگر خطا یا اشتباهی مرتکب شده باشد، مربوط به خود کودک و مادر اوست.
آیا نیازی به بیان تمام اشتباهات کودک و گفتگو درمورد این اشتباهات با اطرافیان وجود دارد؟
آیا نیازی به نظرات متعدد اطرافیان، راهنمایی، پیشنهاد، نصیحت و حتی سرزنش و تمسخر کودک از سمت دیگران وجود دارد؟

هنگامی که شما تمام اتفاقات روزمره کودک و به خصوص اتفاق هایی که میتواند برای کودک یک اشتباه باشد را بیان میکنید، در واقع به نوعی تضعیف کودک محسوب میشود و هم چنین موجب تخریب عزت نفس او نیز میشود. بنابران کودک علاقه ای به اینکه دیگران زندگی و اشتباهات او را بدانند، نخواهد داشت.
شاید در زمانی که کودک کم سن(4-2ساله) است، اعتراضی به شما نکند یا نتواند حق خود را بگیرد و بگوید: “مامان اینجا حریم خونه منه، اینجا حریم زندگی منه و من تو این خونه ممکن مثل همه اشتباه کنم”.
شاید کودک نتواند فریاد بزند و این اعتراضات را به زبان بیاورد، پس شروع به لجبازی، مقاومت و مخالفت با شما در کارهای دیگر از جمله غذا خوردن، نامرتب کردن خانه، بی ادبانه صحبت کردن و… میکند.
درواقع از این طریق اعتراض خود را به گوش شما میرساند.