
جوابیه:
آن سحر گاهی که
پرده ی خواب مرا
فکر بوی خوش تو از جا کند،
با خود اندیشیدم
آسمان کاش کمی افتابی بود
سبزه ها رونق داشت
ریشه های ارغوان ته باغ
کاش خشکیده نبود
کاش آن روز سیاهی کلاغ
جای یک گوشه پر از بام کبوتر نبود.
آن زمان بود. خبر مرگت را
مادرت گفت به من.
اشک اما برگشت
خانه اش اینجا بود.
پای چشمان همیشه تر من.
کاش می دانستی
که چه سیلابی شد.
کاش می دانستی،
خبر از بی قیدی
خبر از هیچ تکان سر و دست
هیچ نبود.
جز همین دیدن تار از پس اشک
جز همین خاطره ها
جز همان دغدغه ی تلخ پر از دلتنگی
ان چنان در سر من چرخیدند
که مرا از تب و تاب
از تک و تا
انداختند.
روز بعدش سر خاکت بودم.
روی زیبای تورا
زیر خروار ها خاک
کاشکی می دیدم.
من دلتنگ به دنبال کمی آرامش
آرزوی گل لبخند تورا
در خودم سوزاندم.
چند شاخه گل یاس و سوسن
می کاشتم
که مبادا بهار را بی تو سر بکنم.
من به خود می گویم
چه کسی باور کرد
عشق انقدر پر از رنج باشد
یار دیرین غزل خوان تورا
یک شبه پیر کند
من به خود می گویم
چه کسی باور کرد
آتش جان مرا
سردی داغ تو بر بادش داد