من یک پراید سفیدم؛ سالهاست آرام در گوشهٔ پارکینگ خانه نشستهام و همه فقط از کنارم رد شدهاند. اما امروز قرار است اتفاقی بیفتد که هیچوقت فراموشش نخواهم کرد؛ اولین بار است که صاحب کوچک خانه پشت فرمان من مینشیند.
صبح هنوز کامل بیدار نشده بود که صدای پای مضطربش را شنیدم. در را با مکثی باز کرد، انگار از من میترسید. لبخند زدم—البته اگر ماشین میتوانست لبخند بزند—چون میدانستم هر رانندهای یکبار این ترس را تجربه میکند.
وقتی نشست پشت فرمانم، بدنم لرز کوچکی کرد. نه از ترس، از هیجان. بالاخره کسی قرار بود دوباره مرا به خیابانها ببرد. دستهایش روی فرمان سردم لرزید. چقدر ظریف بود. گفت: «بسمالله…» و من آرام روشن شدم، مثل پیرمردی که بعد از مدتها از خواب بیدار شود. سرفهای کردم و بعد به نرمی نفس کشیدم.
ترمز را گرفت. کلاچ را تا ته فشار داد. دنده یک… آفرین!
من کمکش کردم—چیزی نمیگفت، اما حسش میکردم. اولین حرکت همیشه سختترین است. چرخهایم آرام به جلو خزیدند. او با وحشت به اطراف نگاه میکرد، اما من به او اطمینان میدادم: «نگران نباش… من این راهها را از حفظام.»
سر کوچه که رسیدیم، گاز را کمی زیاد کرد. من نفس عمیقی کشیدم و روانتر شدم. باد از کنار آینههایم میگذشت؛ چه حس خوبی بود! انگار دوباره جوان شده باشم.
اما ناگهان…
ترمز ناگهانی!
آه! جوانها همیشه عجولاند. به او نگفتم که چقدر این ترمز دردی در چرخهایم انداخت. فقط صبورانه ایستادم تا دوباره اعتماد کند.
او کمکم یاد گرفت با من حرف بزند؛ نه با زبان، با فرمان، پدالها، صداهایم. رانندگی یک گفتوگوی بیکلام است. من شنیدم، او فهمید.
وقتی به خیابان خلوتتری رسیدیم، گفت: «بذار یکم گاز بدم.»
من لبخند زدم. «بده.»
صدایم نرمتر شد، مثل آهنگی که آرام اوج میگیرد. دیدم که ترسش تبدیل به ذوق شد. چشمانش برق زد. صدای خندهاش را از شیشههایم شنیدم.
من هم خوشحال بودم.
چون برای اولین بار، یک راننده تازهکار به من اعتماد کرد، و من هم به او بال دادم.
وقتی برگشتیم پارکینگ، موتورم را خاموش کرد. دستی آرام روی داشبوردم کشید و گفت:
«تو اولین معلمم بودی.»
و راست میگفت.
من فقط یک ماشین نیستم؛
من حافظ اولین تجربهٔ او هستم.
اگر دوست داری، میتونم نسخهی بلندتر، طنزآمیز یا احساسیترش رو هم بنویسم.