من خیلی تنهام،دوروبرم هیچ دوستی ندارم،بجزخانوادم که زیاد باهاشون صمیمی نیستم،دارم خفه میشم ،از بس توخودم میریزم،کسی نیس باهاش دردودل کنم،الان اینقدر پرشدم داره از چشمام میزنه بیرون،هیچکدوم از دوستام به حرفام اهمیت نمیدن،درحالی که من حاظرم جونمو واسشون بدم،همشون سرشون بجایی گرمه،به هیچکس اعتماد ندارم،منم یه نوجوونم،تازه ۱۶سالم شده،دارم افسرده میشم،زود عصبانی میشم،بااعضای خانوادم با عوا صحبت میکنم،ارامش نداریم
