پدر که برود

کاش آنروز که تو میرفتی من راهم میبردی

بازهم دستان مردانه ی محکمت را با انگشتانی کوچک در دست میگرفتم بغلم میکردی و مرا هم میبردی

کاش هنوز هم داشتمت

جمعه ها دلگیر ترین روزهاییست که اشکهای مرا ...... ببخشید بازهم دلتنگی ات از گونه هایم سرازیر شد ببخشید اگر هرلحظه نبودنت در خانه مرا غمگین میسازد ببخشید اگر سفره جای خالی تورا بر من یااور میشود کاش روزی که میرفتی مرا هم میبردی باتو می امدم حتی اگر به دور حتی اگر به گور اینجا بی تو جهنمی است بی انتها بی کسی از در و دیوار خانه فریاد میزند پدر که نباشد دیگر پشتوانه ای نیست تورا به قداست روحت و به ژرفای کلامت و به بزرگی قلبت پدر مینامم پدری که تابود هیچ کس حتی توان یک اخم راهم نداشت همیشه خنده و شادی همیشه سفر همیشه خوشحالی همیشه تکیه گاه همیشه شانه همیشه آغوشی برای ماندن و پناه گرفتن اما بی تو اکنون ..... حتی نمیتوانم بگویم که چه حالی داریم پدر که میرود دختر میشود یک عروسک زیبا برای آزار پدر که برود دختر تنها ترین میشود و دیگر کسی را ندارد که برای غم هایش پناهش شود دستی را بگیرد تا دخترکش گونه اش واژگون نشود جلوی عربده ای را بگیرد تا اشک های دخترش کم نشود پدر که برود دیگر خانه خالیست پشتوانه خالیست و دیگر انگار زندگی یک ماجرای تکراریست