عزیز ترین من
زیباترین کلام هر نوشته ام
پر شکوفه ترین بهار من
دلگرم کننده ترین سردی ایام من
نمیدانم که بهاری یا تابستان لکن همین کافیست برای از تو نوشتن
همین که بدانی تو بر من به سان جویبار روانی
به سان سرسبزی درخت
به سان شکوفه های نورسیده ی بهار و یا طعم دلپذیر میوه های تابستانی
حتی میشود بگویم که تو پاییزی
اری تو پاییزی که برگ میشوی و در راه بر گیسوان پریشانم فرود می آیی
نسیم میشوی و آرام نوازشگر جسم دنجورم میشوی
و باران میشوی و غم هارا از قلبم می زدایی
تو زمستانی
همانی که کویر قلبم را سیراب میسازد از وجودش
همانی که با دلی خوش و رویاهایی کودکانه به انتظارش پشت پنجره تاصب بیدار میمانم
همانی که فردا مدرسه ی مان بخاطرش تعطیل میشود
تو دلخوشی تمام فصل ها و روزهای منی
تو تمام ان چیزی هستی که من میخواستم
بی شک پیش از تو نمیدانستم که عشق چیست
محبت چیست حتی نمیدانستم راه قلبم کجاست تاتورا دیدم و ان وقت بود که به تو دل بستم
و چه عجیب دل بستنی بود به هرچهار فصل سال
گاهی باران بودی و گاهی خورشید فروزان
گاهی رعد و برق میشدی و گاهی رنگین کمان
و من میان این همه برتو دل سپردم
نمیدانم دیگر چه بگویم
به تو که فکر میکنم وجودم غرق شور میشود
اصلا کلمات انگار به یمن بودن تو دستان مرا به بازی میگیرند تا بنویسم هرانچه را که نمیتوانم بگویم
شاید برای همین است که میگویند تو بنویس تا او بخواند
تو میخوانی
این را میدانم