با تنگی نفس و در اخرین بازمانده های وجودم برایت مینویسم عزیز ترینم شاید که صبا تورا از حال زار من اگاه کرد و برای اخرین بار دیدمت
اکنون که به بیچارگان مانند گشتم و خون می بارد و خون بازهم یاد تو یادم نمیرود
اخر چه کرده ای که از یادم نمیرود
باران می اید در روز خجسته ی تولد تو باران می اید زمین امشب عروسی گرفته و جشن میلاد گل هاییست که تو ان هارا دوست داری
اما نه
تو عاشق اسمان و ستارگانش هستی و این یعنی من باران زمین درخت و حتی گل افتاب گردان هم دیگر تورا خشنود نمیکنیم
باران می اید و بر تمام پیکره ام فریاد میزند که چرا به تو هیچ نگفتم از راز دلم و گذاشتم که اسان تو بروی
لیکن روزی خواهی فهمید پس از تمام اشک ها سرفه ها تنگی نفس ها و ناتوانی هایم
دلتنگت هستم
اگر که امشب خورشید وجودم غروب کند اندوهگین مباش و باز هم چنان بت غرور و سرکشی قبلت باقی بمان چنانچه گویی هرگز منی را رها نکرده ای منی را دل نشکستی و منی را به اغوش سرد خاک و باران نسپرده ای اسوده باش نکند ذره ای اخم بر مه جبینت بنشیند محبوب سنگدل من