در لابه لای برگ های پاییزی عجیب دلتنگم
هربار که به اعماق چشمان زیبایت مینگرم
هربار که دستانت حماسه دار تاریخی از عشق میشود هربار که مرا میبوسی دلتنگم دلتنگ روزاهایی که باتو زیسته بودم دلتنگ شب هایب که با یاد آغوش تو به سر بردم و دلتنگ گلوله ای که برقلبم اصابت کرد
من چنان عاشقت گشتم که اگر هم مرا روزی صدهزار بار میشکستی بازهم به عشق جاودانه ی تو ایمان می آوردم بازهم لیلی میشدم برای مجنونی که عاقل بود