مثل جانی دربدن
مثل نبضی در وجود
مثل یک جویبار صاف
از آغوش مرد سیاه تاریکی گذشتی و به صبح پناه بردی آنقدر غرق آغوشش شدی که یادت رفت
سرمای وجودش را
برفش را
یخ بندانش را
قلب گرمت یخ زد و تمام انگشتان ظریف و بلورینت سنگ شدند
او تورا مجسمه ای سرد و بلورین ساخت باتمام شکوهت به اطراف نگریستی و لبخند زدی و تاابد به اونگریستی چقدر لحظات اخر زیبا میخندیدی به یاد می آورم صدایت را
نگاهت را
شیطنت ها و اخم هایت را
اما تو دیگر زیبای من نیستی تو تنها جسم سردی در زمستان شده ای که به دور دست ها مینگرد تا شاید صبح سپیدش از راه بیاید و لختی اورا به آغوش کشد و مهری نثارش کند
تورا دیگر نه با نام زیبا بلکه با نام کسی میشناسند که برای یک دم دیدار او تمام جهان را بدرود گفته است